Dun verhaaltje houdt show van Britney bijeen

Britney Spears, 19/10 Ahoy R’dam. ***

Britney Spears is het toonbeeld van de maakbare popster. Haar zangtalent is gering, ze is niet of nauwelijks betrokken bij de creatie van haar liedjes en haar danspassen zien er in het echt veel stroever uit dan in de videoclips.

Toch heeft Spears de uitstraling die haar nu al dertien jaar aan de top houdt. Ze is het meisje van hiernaast dat mede dankzij haar getroebleerde privéleven iets aandoenlijks heeft behouden. Met haar dunne en geknepen stemmetje is ze het middelpunt van een mechanisch strakke show.

Op de Femme Fatale-tournee bij het gelijknamige album wordt geen moeite gedaan om het op een traditioneel popconcert te laten lijken. Eén enkele muzikant met toetsenborden en een laptop stuurt alle muziek aan en veelvuldig gebruik van eerder opgenomen videobeelden maakt het onmogelijk om te zeggen wat op tape staat, en wat live wordt gezongen. Het doet er ook niet toe, want Britney’s ontwapenende aanwezigheid is genoeg om haar liedjes in steeds andere aankleding op het hydraulisch in elkaar schuivende en op en neer bewegende podium te brengen.

De kooidanseressen bij Up n’ down, het Egyptische thema van Gimme more en de glitterende sm-uitdossing bij Hit me baby one more time maakten er een soort musicalvoorstelling van, bij elkaar gehouden door een dun verhaaltje van een stalker die Britney met elektronische middelen bespiedt. Beter of muzikaler dan vergelijkbare shows van Madonna of Pink is het niet. En toch blijft Britney boeien, omdat ze zo heerlijk gewoon is.