De presentator als een bedroevend spektakel

Met enige schroom stel ik aan de orde: waarom zien sommige mensen op de Nederlandse televisie er niet uit?

Voorbeeld: Willemijn Hoebert, weervrouw bij het NOS-journaal. Wat had haar bewogen om dinsdagavond een jasje met één knoop aan te doen, dat zo strak zat dat er vanaf die knoop allemaal rare vouwen werden getrokken en je ging vrezen dat ze er ieder moment uit kon barsten? Hoebert is zwanger, heb ik inmiddels op een website gelezen. Dat zal de oorzaak zijn geweest. Maar is er dan helemaal niemand bij het NOS-journaal die zegt: dit kun je beter niet aantrekken? Heeft een weervrouw bij het journaal geen kledingbudget? Heeft niemand, toen bleek dat Hoebert zwanger was, zich het hoofd gebroken over de vraag hoe je er voor kon zorgen dat ze er een beetje goed uit zou zien in de komende maanden?

Een mannelijk voorbeeld: Bas van Werven, een van de presentatoren van de actualiteitenrubriek Een Vandaag. Hij is een goede journalist en heeft een mooie stem, zoals we weten van zijn vorige loopbaan bij Business Nieuws Radio. Op de televisie treedt aan het licht dat Van Werven buitengewoon zwaarlijvig is. Dat zou nog niet zo’n punt zijn als hij de uitzending gezeten achter een tafel mocht presenteren. Helaas heeft een sadist bij Een Vandaag verzonnen dat de presentatie staande moet plaatsvinden, waarbij de presentator zich af en toe omdraait naar een videoscherm voor een kruisgesprek met de verslaggever te velde.

Dat levert een deerniswekkend spektakel op: óf Van Werven houdt zich verkrampt aan een tafel vast, óf je ziet hem met onzekere stap zijn gewicht door de ruimte verplaatsen. Je kunt natuurlijk zeggen dat het, net als bij Hoebert, niet om uiterlijkheden maar om de inhoud gaat, maar daar word ik in deze gevallen nogal van afgeleid.

Schroom, zei ik, want het is aardig noch zinvol om mensen louter op hun uiterlijk te beoordelen. Ik kan bij mezelf troebele motieven vermoeden: ik heb bijvoorbeeld zelf aanleg tot zwaarlijvigheid, dus je zou me kunnen aanwrijven dat het probleem van Van Werven in feite mijn probleem als kijker is, in de vorm van angst. En dan zwijg ik nog over zwangerschap.

Ik wil er ook geenszins voor pleiten dat op de televisie alleen nog gelikte jongens en bimbo’s verschijnen. Je zou kunnen zeggen dat het van maatschappelijk belang is dat er ook voldoende zwangere vrouwen en dikke mensen een toonaangevende rol spelen, aangezien die nu eenmaal een fact of life zijn. Maar dat versterkt mijns inziens de noodzaak er dan tenminste voor te zorgen, dat ze niet voor gek staan.

Raymond van den Boogaard vervangt deze week Hans Beerekamp

    • Raymond van den Boogaard