Bruni schenkt haar Sarkozy een campagnebaby

Carla Bruni (43) schonk gisteren een wettige dochter aan de Franse president Nicolas Sarkozy.

De ‘troonopvolger’ wordt ze al spottend genoemd.

Christmas figurines depicting French President Nicolas Sarkozy and his wife Carla Bruni with their newborn are on display at the workshop of artist Gennaro di Virgilio in Naples, on October 17, 2011. AFP PHOTO/CARLO HERMANN AFP

Het was voor de Fransen ook even schrikken, eind 2007. Hadden ze Nicolas Sarkozy net een beetje geholpen met de verwerking van zijn liefdesverdriet om de overspelige Cécilia door hem naar het Elysée te stemmen, liep hij een half jaar later al te glunderen aan de zijde van een fotomodel. Nog eens zes weken later was hij getrouwd. Cécilia, die hem had verlaten voor zijn campagne-adviseur Richard Attias (die ze zelf aan Sarkozy had geadviseerd) bleek vervangen door een ruim tien jaar jongere versie, en nog een fotomodel ook!

Oké, een voormalig fotomodel. Maar wel een ex-model met een nog steeds perfect neusje. En een ex-model dat de Fransen nog steeds kon verleiden, getuige de ongeveer miljoen cd’s die ze aan hen kwijt kon met stemmige fluisterliedjes à la ‘Quelqu’un m’a dit’. De rechtse Sarko met de linkse Carla Bruni. Ze was de intellectuele pin-up van wat in en om de stamkroeg van chique en rijk links, Café de Flore, bekendstaat als le gauche caviar, het soort socialisten dat maatpakken van 3.000 euro draagt. Een femme fatale aan de zijde van le chef d’Etat. Wie had hier wie aan de haak geslagen? De Fransen begonnen zich zowaar zorgen te maken om het liefdesleven van hun president.

Nergens voor nodig geweest, blijkt bijna vier jaar later. Er was in 2010 wat geroddel over een vermeende relatie met zanger Benjamin Biolay, en de president zelf zou een wel zeer innige band hebben met de ex-karateka Chantal Jouanno, toen nog lid van de regering. Maar die verhalen werden naar de prullenbak verwezen als „pogingen tot destabilisering van de president van de republiek”. Sarkozy was woedend, maar het was zijn echtgenote die toonde hoe je zo’n brandje blust. Op Sky News vroeg ze rustig, het hoofd een beetje schuin, aan de journalist die eraan refereerde: „Heeft u foto’s? Of andere bewijzen?” Het bleef even stil en stil is het sindsdien gebleven. Zelfs voor Fransen blijkt er een grens aan het speculeren over het buitenechtelijke leven van hun politici.

En ook met die linksigheid van Carla Bruni bleek het nogal mee te vallen. „Ik heb in Frankrijk nooit links gestemd”, liet Bruni eerder dit jaar weten. Sarkozy dan? Neen, ook niet, meestal bleef ze thuis, bekende ze. Overigens: in Frankrijk is Sarkozy misschien rechts, maar in Amerika zou hij een linkse Democraat zijn, dat weet ze zeker. Maar als „mon mari” kandidaat was geweest had ik natuurlijk wel voor hem gestemd, verduidelijkte ze, een laatste sneer naar Cécilia die op verkiezingsdag 2007 niet was komen opdagen voor een gezamenlijk fotomoment bij de stembus.

Sindsdien heeft Carla er wel voor gezorgd dat Sarkozy het heeft bijgelegd met zijn in New York wonende ex, vooral in het belang van zijn derde zoon Louis, een tiener. Sarkozy heeft ook nog twee volwassen zonen, Pierre en Jean, uit een eerste huwelijk. Ook met hun moeder, Marie-Dominique, is Sarkozy door bemiddeling van Carla weer in contact.

Want zo gaat dat in de wereld van ‘Carlita’: de exen horen erbij. De zangers, schrijvers, advocaten, journalisten, uitgevers en filosofen met wie ze ooit het bed deelde, komen nog steeds op bezoek in het Elysée, in haar herenhuis in Parijs of op het vakantiedomein van de familie Bruni-Tedeschi op Cap Nègre. De filosoof Raphaël Enthoven, die ze na een korte relatie met zijn vader Jean-Paul veroverde op Justine Lévy, dochter van filosoof en journalist Bernard-Henri, is nog steeds een goede vriend, ook in het belang van hun zoon Aurélien. Nadat ze hem verliet, zocht ze zelfs een appartement voor Raphaël. Die weigerde wel vriendelijk toen het in hetzelfde gebouw bleek te zijn van de Parijse pied à terre van Mick Jagger, met wie Bruni acht jaar een stiekeme relatie had. Een van haar voormalige liefdes, de advocaat Arno Klarsfeld, werd onlangs nog benoemd tot hoofd van de Franse immigratiedienst.

Had Bruni zelf een hand in die benoeming? Het zou niemand verbazen. Zoals ook iedereen ervan uitgaat dat ze op z’n minst een goed woordje deed bij haar man voor Frédéric Mitterrand, neef van de voormalige socialistische president en nu minister van cultuur in een rechtse regering. Mitterrand maakte ooit een tentoonstelling rond Virginio Bruni, de aan aids overleden broer van Carla. Dat Mitterrand na ongelukkige onthullingen over zijn voorliefde voor sekstoerisme en jonge jongens nog steeds minister is, zou hij ook hebben te danken aan Carla Bruni.

Want invloed heeft ‘Carlita’ zeker, al is het niet altijd politiek. Zij zorgt ervoor dat de president wat meer aandacht heeft voor al die mensen die iedere dag keihard voor hem werken. En ze zorgt er tegelijk voor dat Sarkozy zelf het wat kalmer aandoet. En via haar Stichting vraagt Carla aandacht voor aidsslachtoffers en analfabeten. Echt opvallend doet ze dat nooit, sommigen vinden haar zelfs afstandelijk. Maar de verplegers met wie ze, zonder camera’s, op een koude decembernacht door Parijs trok om daklozen te helpen, hadden het later wel over een betrokken vrouw, die volop de politiek van haar man verdedigde tegen een scheldende zwerver. Maar ze zou zijn bezwaren zeker overbrengen aan ‘de president’.

Veel foto’s van haar optreden als ambassadrice voor het goede doel zijn er niet, grote bijeenkomsten met honderden donateurs ook niet. Dat vind ze ‘obsceen’. Haar aanpak werkt: bijna 70 procent van de Fransen vindt haar een uitstekende ambassadrice. Bijna 60 procent van de Fransen vindt dat ze een goede invloed heeft op hun president.

Inpraten op Sarkozy doet Carla volop, al zegt ze zelf dat ze de politiek een te harde wereld vindt, niets voor haar. Even leek het er zelfs op dat ze hem had kunnen overtuigen om in 2012 niet opnieuw kandidaat te zijn. Eén mandaat was voor haar als echtgenote meer dan genoeg, liet ze weten. Maar eind 2010 al hakten ze samen de knoop door, lieten ze aan hun campagnefinanciers weten: Sarkozy gaat voor een tweede termijn.

De Sarkozy die volgend jaar op campagne trekt, is misschien niet een andere politicus, maar wel een andere man. Niet meer de getormenteerde, op revanche beluste driftkikker van 2007. Maar een jonge vader, rustiger, iemand die zijn energie beter weet te doseren. En een man die campagne kan gaan voeren met een liefhebbende echtgenote aan zijn zijde. En ook nog eens een pasgeboren dochter, nu al spottend de ‘troonopvolger’ genoemd, als extra troef. Carla Bruni liet al weten dat haar kind niet zal blootgesteld worden aan de media. Maar iedereen herinnert zich nog de beelden uit 2007 van haar lachende Aurélien in Egypte, op de schouders van zijn nieuwe ‘aanwaaipapa’. Beelden van het presidentiële kind, uiteraard spaarzaam, komen er zeker. Al was het maar omdat Bruni het zelf heeft voorspeld: „Ik doe niet aan politiek, maar voor het succes van mijn man zal ik alles doen wat nodig is.”