Vasalis: neem krantenwijk

Profiel: VasalisNed. 2, 22.55-23.45 uur

M. Vasalis is onze meest geliefde dichter, mede doordat haar gedichten zo toepasbaar zijn. Wijs en traditioneel en tegelijk herkenbaar en begrijpelijk. Niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn, de bus rijdt als een kamer door de nacht, en de demente moeder is de dierbare sneeuwwitte astronaut zo ver al van de aarde weggedreven.

Achter de dichter zat de Haagse psychiater Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans (1909-1998). Een wijze, gevoelige vrouw met humor, die goed kon kijken en de taal lief had. Na haar derde bundel in 1954 zweeg zij, wat nogal bijdroeg aan de mythe. In het portret van Marijke Vreeburg dat de IKON vanavond uitzendt, wordt ze bondig neergezet. Nette dames en heren in mooie lichte huizen vertellen het verhaal, verluchtigd met de gemeenplaatsen van poëzie-in-beeld: bedachtzame pianomuziek, zeegezicht in roze licht, boot in onstuimig water, donkere wolken, parken (geen woestijnen).

Criticus en dichter Rob Schouten vertelt dat hij in de verdeelde jury zat die Vasalis in 1982 de PC Hooftprijs gaf. Pas bij het schrijven van het juryrapport ontdekte hij dat de dichter dezelfde was als de psychiater die hem als suïcidale jongeling aanraadde een krantenwijk te nemen.

Het geilen op huilende mensen verziekt de televisie, maar dit is toch een mooi moment: een huisvriend wordt gevraagd of hij haar mist. Hij toont zich overvallen en breekt. Heel even. Dan herneemt hij zich en zegt: „Dat had ik niet verwacht.”

Wilfred Takken

    • Wilfred Takken