Mail sturen, lurkend aan een fles wodka

Lui zap ik langs programma’s, terwijl ik in mijn hoofd de wiskundige afweging maak om Oreo’s te gaan pakken (zin in chemische chocoladekoekjes < zin om op te staan, op blote voeten de koude keuken in te lopen en in een wanordelijk keukenkastje te graaien). Tijdens de reclame kijk ik uit automatisme even op mijn

Lui zap ik langs programma’s, terwijl ik in mijn hoofd de wiskundige afweging maak om Oreo’s te gaan pakken (zin in chemische chocoladekoekjes < zin om op te staan, op blote voeten de koude keuken in te lopen en in een wanordelijk keukenkastje te graaien). Tijdens de reclame kijk ik uit automatisme even op mijn laptop naar mijn mailbox, waar ik zie dat ik nog steeds niet op dat zakelijke mailtje heb gereageerd. Snel schrijf ik een antwoord, maar voordat ik op versturen druk, kijk ik even naar de klok. 23:47. Hierop bewaar ik het bericht – en stuur meteen een mailtje aan mezelf voor morgenochtend: ‘joehoe, niet vergeten die mail te versturen!’

Er is iets geniepigs aan moderne communicatiemiddelen: ze verraden de tijd waarop een bericht verstuurd is. En geven hiermee zomaar bijzonder intieme, precaire informatie prijs – alsof elk bericht vergezeld zou gaan van een onvrijwillig gemaakte foto, die genadeloos laat zien hoe jij slechts gekleed in een EINDELIJK BORSTHAAR T-shirt aan het Facebooken bent. De tijd waarop je berichten verstuurt zegt iets, of je het nou wil of niet. Het overkomt mij regelmatig dat ik ’s avonds laat nog mijn mail bekijk en even iets terug wil schrijven, of dat ik midden in de nacht terugkom van een verjaardag en per ongeluk nog een uur met een aangebrande tosti achter de computer doorbreng. Toch kan ik die berichten beter bewaren tot de volgende ochtend, want iedereen weet wat er gebeurt als je van iemand een zakelijke mail krijgt die verstuurd is om half één ’s nachts:

Reactie 1: Ach jeetje. Wat heeft die persoon een treurig leven, zeg. Midden in de nacht nog steeds met werk bezig. Geen vrienden. Geen liefde. Geen geruststellende hobby’s zoals vanillecupcakes versieren. Zich vastklampend aan werkmail. Het zal niet lang duren voordat we die tegenkomen in een krantenberichtje waarin de buren na twee weken iets verdachts roken.

Reactie 2: Nou, weten we ook weer hoe dit zit. Die kwam zeker terug van een feestje, lekker aan de ketamine ofzo, en dacht toen dat het een goed idee was om mij even te gaan mailen. Blijkbaar ben ik zo onbelangrijk dat het niet uitmaakt of je nuchter tegen me aanpraat of niet. ‘Maandag om drie uur koffie?’ – naar deze wartaal ga ik dus echt niet luisteren.

En zelfs als het niet zakelijk is en zelfs als je uitermate verstandig klinkt: als een sms, een status-update, een tweet of een mail verstuurd blijkt te zijn in het holst van de nacht ben je óf eenzaam óf lam of allebei.

Eigenlijk is het niet eerlijk dat onze machines ons dwingen tot deze sociale controle. Zouden er geen manieren zijn om je berichten te antedateren? Mijn computer op een andere tijd zetten? Een dienst die mailtjes op een zelf ingesteld tijdstip verstuurt?

Tot die tijd doe ik aan omslachtige tijdfraude. Zodat niemand denkt dat ik ’s nachts alleen mijn e-mailinbox aan het controleren ben, lurkend aan een fles wodka.