Hippie en commando zijn Geer & Goor van survival-tv

Natuur is een moeder die aanbeden moet worden. Of een vijand die overwonnen moet worden. In de serie Dual Survival staan die twee visies vermakelijk tegenover elkaar.

USA, Washington, Olympic National Forest, Cody Lundin and Dave Canterbury walking through Pacific Northwest rainforest during Dual Survivor filming

Ergens langs de kust van Nova Scotia, Canada, kruipt een man in een korte broek en een wollen trui op handen en voeten over de rotsen. Hij kijkt in de camera, toont iets wat even daarvoor nog aan een steen vastzat en zegt: „Dit is blaaswier. Het is eetbaar”. Hij steekt het gewas in z’n mond en begint er als een geitje op te knabbelen. „Het is geen pizza, maar het is iets om te eten.”

Die man heet Cody Lundin. Hij en Dave Canterbury zijn de sterren van Dual Survival, een tv-programma over overlevingstechnieken. Lundin en Canterbury worden iedere aflevering met minimale middelen in een onherbergzaam gebied op aarde gedropt. Zaak is om vervolgens zo ongeschonden mogelijk de bewoonde wereld te bereiken. Op de Nederlandse Discovery Channel is vanaf vanavond het tweede seizoen te zien.

Cody en Dave leren de kijker niet alleen hoe je een gordeldier vilt of vuur maakt met slechts een plastic tas vol urine: ze zijn wat betreft grapdichtheid ook nog eens de Geer & Goor van het woudlopen. Daarnaast openbaart zich in de gesprekken tussen de twee een langlopend dispuut over wat ‘natuur’ nu precies is: een te onderwerpen demon (Canterbury) of een te aanbidden god (Lundin). Het lijkt wel alsof Discovery de twee heeft gecast omdat ze zo mooi twee tegenpolen uit de Amerikaanse geschiedenis vertegenwoordigen: Lundin de indiaan die met de natuur leeft en Canterbury de Frontier-man die de natuur aan zich wil onderwerpen.

Canterbury is de hardliner van de twee. Een man uit één stuk. Een oud-commando die overlevingstechnieken zoals jagen en vuur maken leerde in het Amerikaanse leger. Hij ziet de natuur als zijn vijand. De voice-over zegt in aflevering 1 over hem: „Zijn filosofie: de elementen zijn je vijand en alleen de sterkste overwint.” Canterbury wil het liefst elke dag iets bloedends eten, of het nu een eekhoorn is of een nog kloppend pythonhart. Lundin houdt er een andere kijk op na. Over hem meldt de verteller: „Zijn mantra? Pas je aan aan de elementen... of sterf.”

Wanneer Lundin zich na die woorden zelf tot de camera richt, voegt hij daar zoetjes aan toe: „Ik luister naar Moeder Natuur; zij is de baas. Dus probeer ik altijd met haar mee te bewegen, in plaats van tegen haar in.” Lundin spant zich zo min mogelijk in om aan eten te komen. Hij zoekt liever „wat langzaam bewegende proteïne” en laat Canterbury vervolgens kokhalzen door na een strooppartij bij het basiskamp terug te keren met niet meer dan een handjevol insecten of zeevruchten.

Lundin is een minimalist die ‘thuis’ in de woestijn van Arizona in een soort uitgebreide tent woont en zo min mogelijk gebruik maakt van luxeartikelen. Een van de consequenties daarvan is dat hij weigert sokken, schoenen of zelfs lange broeken te dragen. Zelfs wanneer hij het in ijzige gebieden moet zien te rooien, bedekt hij zijn onderlijf nog steeds met niet meer dan een bermuda. Zo heeft hij meer contact met moeder natuur, beweert hij.

Onbegrijpelijke „bosjeshippielogica” volgens Canterbury, die hem dat dan ook geregeld toebijt. Moeder natuur is in Canterbury’s ogen juist een kreng, dus hij doet zelf juist zoveel mogelijk moeite zich tegen haar te weren. Je doelbewust kwetsbaar opstellen ‘in een survival-situatie’ (dit zinnetje valt ongeveer dertig keer per aflevering) kan niet anders worden uitgelegd dan als de daad van een krankzinnige.

Het is dit nooit stoppende gekibbel dat Dual Survival zo onweerstaanbaar geestig maakt. Op het gebied van de survival-tv is Bear Grylls (zie kader) momenteel populair, maar hij is veel minder onderhoudend. Grylls voedt zich weliswaar met olifantenfecaliën als er niets anders voorhanden is (petje af), maar zal nooit een cultfiguur worden als Lundin, Canterbury of wijlen Steve Irwin, juist omdat hij alles zo ernstig aanpakt. En ook omdat hij zo opzichtig munt probeert te slaan uit z’n sterrendom: de man heeft zelfs z’n eigen messenlijn. Dat klinkt misschien robuust, maar het getuigt van een kruideniersmentaliteit.

Fans hebben op YouTube al een reeks zogenaamde ‘codyisms’ op een rijtje gezet: een ode aan het taalgebruik van Cody Lundin. Hij praat alsof hij een liefdesbaby is van een wijze squaw en The Dude uit The Big Lebowski. Wanneer hij het gevoel heeft dat er in de invallende duisternis roofdieren naar hem loeren, zegt hij: „Ik voel me als een mokkel aan de bar tegen sluitingstijd, en iedereen kijkt naar me.” Op de Afrikaanse savanne: „Voor die leeuwen ben ik gewoon een worstje. Een worstje met hersenen.”

Op YouTube is het tweede seizoen al in z’n geheel te zien. In de laatste aflevering rijst de vrees dat Canterbury helemaal klaar is met Lundin en dat er geen derde seizoen zal komen. Lundin verprutst een jachtpartij door wild meppend op de motorkap van een auto ‘alarmsignalen’ naar de bewoonde wereld te seinen. Discovery Channel stelt ons echter gerust: op dit moment stappen Lundin en Canterbury ergens door de bush voor een derde seizoen samen overleven.

Dual SurvivalDiscovery Channel, vanaf vanavond, 22.00 - 23.00 uur.

    • Sebastiaan Kort