Giechelen om Turks leed in een iets te zoete integratiekomedie

Almanya – Willkommen in Deutschland. Regie: Yasemin Samdereli. Met: Vedat Erincin, Fahri Yardim, Lilay Huser, Demet Gül, Aylin Tezel. In: 11 bioscopen.

In Amsterdam vertelde de Duits-Turkse regisseur Yasemin Samdereli me onlangs hoe zij als meisje bij een Duits vriendinnetje at en haar moeder vroeg of Turken zoiets als Kerstmis hadden. „Ik kon alleen het Offerfeest bedenken. Dus ik uitleggen dat we dan een schaap slachten, het kadaver in stukken hakken en met stukken vlees ... De tafel viel langzaam stil, ik hoorde mezelf praten, het zweet brak me uit.”

Een ander biedt zo’n herinnering stof tot groot multicultureel drama: Samdereli moest er hard om giechelen. Dat is de geest van Almanya, de komedie waaraan ze met haar zus Nesrin zo’n tien jaar werkte: over de integratie van een Turks gezin in Duitsland. Almanya is een warme, liefdevolle komedie die zich beweegt tussen het heden en de jaren zeventig, toen Hüseyin, Fatma en hun kinderen emigreerden. De film rijgt anekdotes aaneen: over de angst voor dat land waar blonde reuzen varkens eten en Jezus’ bloed drinken, maar ook de Coca Cola stroomt. Duitsers blijken goedwillig, culturele misverstanden vooral koddig. Een vondst die goed werkt: Turken spreken Duits, Duitsers een vervreemdend quasi-Duits brabbeltaaltje.

Wel zijn er erg weinig wanklanken: identiteitsproblemen verdwijnen in een roze, zoetige suikerspin. Maar dat vindt Samdereli even realistisch als de recente film Die Fremde, waar het Turkse gastarbeidersmilieu een hel van vrouwenonderdrukking en geweld is. In Almanya zucht de patriarch „nou ja, dan moet het maar”, als zijn kleindochter zwanger is van het Engelse vriendje. De meeste Turken zijn van goede wil schipperen ook wat aan, wil Almanya uitdragen.

Coen van Zwol