Kravitz staat er weer met vurige muziek

Nederland, Rotterdam 17-10-2011. Lenny Kravitz tijdens zijn concert in Ahoy. Foto: Andreas Terlaak Andreas Terlaak

Lenny Kravitz. Gehoord: 17/10, Ahoy Rotterdam ***

Paradiso 1998. Lenny Kravitz herinnert het zich nog goed. Let Love Rule groeide er uit tot een poppsalm, met een refrein dat zonder muziek minutenlang herhaald werd door een devoot publiek. „Jullie hebben dit liedje uitgevonden”, riep Kravitz gisteren in Ahoy. Om zich vervolgens door een behoorlijk opgewonden publiek te laten aanraken in een ruim 20 minuten durende geuzentocht. Een afgekloven formule die hij al velen malen toepaste, maar die steeds weer werkt.

Lenny Kravitz blijft een retrorocker. Zijn muziek toont een hang naar op oude Sly & The Family Stone-funk en soul gestoelde nummers. Ook voor zijn shows haalt Kravitz de kist met vergeelde foto’s keer op keer van zolder. De energie waarmee hij dat doet, kan echter behoorlijk verschillen. De voorspelbaarheid leek gisteravond ineens juist zijn kracht.

Ahoy kreeg een warmbloedige Kravitz die wilde delen. Daarnaast had hij een goed gesmeerde band, met vaste gitarist Craig Ross en een ritmesectie waarin vooral de stoere Bowie-bassiste Gail Ann Dorsey uitblonk als aanjager. De drie blazers waren een aanwinst, met funky accenten en een aardige trompetsolo.

Kravitz zelf liet zich nonchalant-cool met zonnebril – hij lijkt niet ouder te worden – vallen in een behaaglijk schuimend rocksoulbad. Levendige, bevlogen uitvoeringen van de hits klonken. Met een stem die genoeg verlangen impliceerde in zijn reeks van liefdesliedjes (It Ain’t Over Till It’s Over, Stand By My Woman), hoog in het psychedelische Fields of Joy en pakkend groovend in American Woman en Mr. Cab Driver.

Hij speelde slechts een paar nummers van zijn recente cd Black and White America – de naamgever van deze tournee. In het mooie titelnummer Black and White America plaatst hij zijn leven als kind in een gemengd huwelijk in het huidige Amerika, met oude familiebeelden op de achtergrond. Ook het decor van grote driehoeken had iets gedateerds. Tegelijk deed de onopgesmukte stijl sympathiek aan. Weinig toeters en bellen, dit keer en vurig muziek maken. Kravitz staat er nog steeds.

    • Amanda Kuyper