Even feest in Israël en Gazastrook

Palestinian prisoners, released by Israel in exchange for Israeli soldier Gilad Shalit, wave from buses as they make their way through the Rafah border crossing between Egypt and Gaza October 18, 2011. Shalit returned home to a national outpouring of joy on Tuesday after five years in captivity as hundreds of Palestinian prisoners exchanged for him were greeted with kisses from Hamas leaders in the Gaza Strip. REUTERS/Andrew Winning (EGYPT - Tags: POLITICS) REUTERS

Vandaag is de gelukkigste dag van haar leven, zegt Sharon Alon (39) vanochtend, terwijl ze op hoge hakken staat te roken voor haar vaders klerenwinkel in Tel Aviv. „Op de dag dat mijn kind werd geboren na dan.”

Doordat ze moeder is voelt ze mee met Aviva Shalit, verklaart Alon. Die kon vandaag haar zoon Gilad gezond en wel in de armen sluiten nadat hij ruim vijf jaar door de Palestijnse fundamentalistische beweging Hamas gevangen werd gehouden in de Gazastrook.

Na haar sigaret rent Alon terug naar de televisie, die onophoudelijk verslag doet van een ingewikkelde logistieke operatie in Israël en veel vlagvertoon in de Palestijnse gebieden.

In de Gazastrook werden vanochtend honderden Palestijnen, afkomstig uit Israëlische gevangenissen, door Hamas verwelkomd met omhelzingen en zoenen.

Vandaag liet Israël 477 Palestijnse gevangenen vrij in ruil voor de militair Shalit, die rond één uur vanmiddag landde in Israël.

Binnen twee maanden laat Israël nog eens 550 personen gaan. Van de 1.027 vrij te laten Palestijnse gevangen zijn er honderden tot levenslang veroordeeld voor terreurdaden tegen Israël.

Het is een hoge prijs voor een jongeman die gewoon een van vele anonieme militairen was voor hij op zijn negentiende gevangen werd genomen door Hamas.

Gilad Shalit (nu 25 jaar) is nog steeds geen oorlogsheld. Hij voelt eerder als familie, zeggen Israëliërs. De Israëlische premier Netanyahu noemde hem vorige week niet zonder reden „onze zoon”.

Elke Israëliër heeft wel een broer, neef of buurjongen in het leger aan wie Shalit doet denken. En eenieder die in het Israëlische leger diende, weet dat dat leger functioneert bij de gratie van de belofte dat de staat zijn militairen weer veilig thuis brengt.

Bovendien is de verloren soldaat vijf jaar lang onophoudelijk in het nieuws geweest. Daar zorgden zijn ouders wel voor, samen met een schare sympathisanten. Zo bezetten zij de afgelopen vijftien maanden een tent bij de residentie van de Israëlische premier Netanyahu.

Die ontving Shalit vandaag in Israël met een regeringsfotograaf. De militair, die 1.941 dagen door Hamas is vastgehouden, wilde misschien liever eerst eventjes alleen zijn met zijn vader en zijn moeder. Maar de premier, zo weet iedereen in Israël, heeft de foto nodig om tegen het Israëlische publiek zeggen: ‘Shalit ligt vannacht weer veilig in zijn eigen bed, en ik heb hem gered. Dus gaat u nou maar rustig slapen.’

Netanyahu werd de laatste maanden geplaagd door grote sociale protesten van de Israëlische middenklasse. Die roemt hem nu om deze daad. Peilingen wijzen uit dat tweederde van alle Israëliërs de deal steunt. Vandaag is het dus een vrolijke dag in Israël.

En ook in de Gazastrook is het groot feest. Want Hamas, die de Gazastrook regeert, staat weer in de belangstelling. De beweging had last van het initiatief van rivaal Fatah, die vorige maand bij de Verenigde Naties vroeg om toetreding van Palestina als een onafhankelijke staat.

Hamas gaat daar nu royaal overheen. Want, zo zullen veel Palestijnen denken, beter duizend vrijgelaten gevangenen in de hand, dan een Palestijnse staat in de lucht.

Sharon Alon kan het niet schelen hoeveel Palestijnen er nu vrijkomen. „Ik hoef ze hier niet te hebben. En er is geen prijs te hoog voor een kind.” Israël had Shalit veel eerder moeten vrijkopen, vindt de klerenverkoopster.

„Maar vandaag salueer ik voor premier Netanyahu.”

Zhenya Baranchik (25), die vanochtend in Tel Aviv de televisie negeert en zijn hond uitlaat, is het niet met Sharon Alon eens: „Shalit is het niet waard om duizend terroristen voor vrij te laten. Tijdens een oorlog sterven er elke dag Israëlische militairen en daar hoor je niemand over. Shalit is niets dan reclame voor de premier.”

In het nieuws: pagina 4-5