Amos zingt klassiek en pop in schel heksenregister

Tori Amos, 17/10 Carré Amsterdam, herhaling 18/10 ***

Na Paul McCartney, Elvis Costello en Sting is Tori Amos de volgende popmuzikant met klassieke aspiraties. Haar nieuwe album Night Of Hunters verschijnt bij het klassieke label Deutsche Grammophon en bevat een liederencyclus geënt op muziek van Bach, Chopin, Schubert, Satie en andere componisten. Het concept past in Amos’ grillige carrière, die na haar debuutalbum Little Earthquakes uit 1991 steeds verder verwijderd raakte van gewone popliedjes. De hit Cornflake girl liet ze ver achter zich en op haar huidige tournee wordt ze stemmig begeleid door het Poolse strijkkwartet Apollon Musagète.

In Carré speelde ze gisteren slechts enkele stukken van Night Of Hunters, waarmee de continuïteit van het project verloren ging. Achter de piano kon de Amerikaanse met het peentjeshaar moeilijk verhullen dat veel van haar repertoire nogal eenvormig is, met nummers zonder refrein of duidelijke opbouw. Met haar publiek heeft Amos de stilzwijgende afspraak dat ze vergezochte verhalen mag vertellen in breed uitwaaierende songs, waarbij ze regelmatig in een schel vibrerend heksenregister zingt. Bij elke nieuw intro klonk een daverend herkenningsapplaus.

Daar waar het strijkkwartet een rol kreeg, knapte de muziek onmiddellijk op. Het viertal is thuis in de wat dwarsere moderne klassieken en mocht met de eigen compositie A multitude of shades tonen dat ze meer kunnen dan slaafs harmonieën oplepelen. Omdat Amos nauwelijks moeite deed om het publiek bij haar recital te betrekken, werd het een statische vertoning in Carré dat met zijn verre uithoeken om veel meer expressie vraagt. Oplevingen waren er in het met kinderlijk enthousiasme gebrachte Mr. Zebra en het wringende arrangement van Cruel, dat met zijn dissonante violen klonk als soundtrack bij een horrorfilm.

Een klein stukje uit de folksong Scarborough Fair liet horen waar het in Amos’ eigen muziek aan schort, namelijk een breder kader om de muziek uit de sfeer van exhibitionistische interessantdoenerij te trekken. Ze is te pretentieus voor pop en te licht voor klassiek. Op de valreep mocht het publiek heel even meedoen met Big wheel, en werd het toch nog gezellig.