Waanzinnig, die wereldtitel

In de finale in Panama versloeg Nederland 25-voudig wereldkampioen Cuba (2-1).

Bondscoach Brian Farley kan het nauwelijks geloven. „Ik heb er geen woorden voor.”

Members of the Netherlands baseball team throw ice onto manager Brian Farley as they celebrate their victory over Cuba in the 2011 Baseball World Cup final in Panama City on October 15, 2011. The Netherlands won 2-1. AFP PHOTO / ADALBERTO ROQUE AFP

Bondscoach Brian Farley (50) staart roerloos voor zich uit aan de rand van de dug-out. Om hem heen springen spelers van Nederland over het veld. Champagne vliegt door de lucht. Enkele spelers roken een Cubaanse sigaar. De Cubaanse spelers zijn dan al teleurgesteld vertrokken. Iedereen is uitgelaten, behalve Farley, zo lijkt het. „Ik ben zo trots op dit team, ik heb er geen woorden voor, wereldkampioen”, stamelt de doorgaans spraakzame coach. Om na een korte stilte toe te voegen: „Het leven is een grote verzameling herinneringen. Dit is een van de allermooiste. Ik laat het eens rustig op me inwerken.”

Eerder die middag lijkt het erop dat de finale tussen Cuba en Nederland zal worden uitgesteld. Of zelfs afgelast. Het regent onophoudelijk en het veld in het Rod Carew-stadion lijdt daaronder. Ook zijn er zorgen omdat diverse spelers zondag zullen vertrekken, waardoor uitstel van de finale niet mogelijk lijkt. Het omboeken van hun tickets zou de organisatie veel geld kosten, geld dat er waarschijnlijk niet is. Een WK zonder finale lijkt tijdens de natte middag een treurige mogelijkheid.

Urenlang slenteren de Nederlandse spelers door de catacomben van het stadion. In de slagkooi ramt Dwayne Kemp de ballen met droge klappen in een net. Een rood-witgestreepte kat schiet geschrokken weg. In de hoek van de ruimte – ingeklemd tussen tribunes en de lekkende kleedkamer – vallen vrijwilligers in slaap. Naast de kleedkamer probeert een man flessen parfum te slijten. Drie politieagenten spelen een spelletje domino in een provisorische kantine.

Op de tribunes laten de Nederlandse fans zich niet afleiden door de vertraging. De glazen bier vinden gretig aftrek. Voorzichtig wordt de kreet ‘Holland, Holland’, ingezet. Greta Schouten (40) kijkt lachend toe. De honkbalenthousiasteling en medeorganisator van het World Port Tournament in Rotterdam trekt met haar man Jaap al twee weken achter het Nederlandse team aan. Regelmatig waren zij de enige Nederlandse fans op de tribune.

Schouten – met een grote oranje cowboyhoed op het hoofd – glundert. „Ik ben heel trots op dit team.” Net als veel van de andere aanwezige fans toont ze zich opgelucht dat er eindelijk aandacht is voor haar sport, die met 23.000 leden net tussen de grote en kleine sportbonden in valt. Het contingent Nederlanders zwelt zaterdag aan tot ongeveer tweehonderd. Het Nederlandse consulaat zorgt voor zo’n 150 supporters, de consul kijkt tevreden toe.

In de Nederlandse dug-out ijsberen de spelers voorafgaand aan de wedstrijd heen en weer. Bondscoach Farley is vrolijk, net als veel van de andere spelers. Ze stralen vertrouwen uit na een toernooi waarin slechts één nederlaag werd geleden (tegen Canada). Farley: „Als je de finale anders benadert, dan verlies je. We doen dus niets anders dan normaal.”

Vanuit de dug-out zien de spelers hoe het zeil meermalen onder gejuich van het veld wordt gehaald. Vervolgens veranderen de regendruppels weer in een hoosbui en mag het zeil weer terug.

Na vier uur wachten mag de ervaren pitcher Rob Cordemans (36) de heuvel op. Plastic staven klapperen, Cubaanse fans joelen. De Schiedammer neemt zijn team bij de arm en verlaat in de achtste inning onder luid gejuich van de aanwezige Nederlanders het veld. Nederland staat dan met 2-1 voor en heeft laten zien dat hoewel Cuba dit toernooi een veel beter slaggemiddelde heeft, de ploeg toch te verslaan is.

De Nederlandse werpers zijn sterker. In de negende inning komt de voorsprong nog even in gevaar als Cuba twee man op de honken brengt. Jonathan Schoop (20) – samen met broer Sharlon (24) in het team – maakt aan alle onzekerheid een einde. Hij scoort de laatste nul, de winnende bal verdwijnt in zijn achterzak. „Die laat ik nooit meer los.” Nederland is het eerste Europese land dat wereldkampioen wordt.

In de daaropvolgende vreugdedans krijgen zowel coach Farley als held van de dag Cordemans de inhoud van een grote koelbox over zich heen. Traditioneel bedoeld voor de winnende coach in Amerikaanse sporten. Cordemans: „Ik weet ook niet hoe ik zo’n wedstrijd heb gegooid, belachelijk. Ik kan het nog niet geloven.”

Veel spelers stamelen, kijken met grote ogen voor zich uit. „We hebben die jongens gemotiveerd en gezegd dat we die Cubanen gewoon gingen pakken. Dit resultaat is waanzinnig, beter kan het niet”, zegt assistent-coach Wim Martinus (48).

Even later verzamelen de Nederlandse fans zich op het veld voor een groepsfoto. Plotseling snellen de spelers toe, ze voegen zich in het plaatje met de mensen die hen steunden. Nu komt ook Brian Farley los. Hij trekt een sprint, plant zich midden in de groep, de beker in de hand. „Dit is toch wel leuk, hè”, zegt Farley.

Hij lacht, lange tijd. Het genieten is nu ook voor hem begonnen.

    • Maarten Kolsloot