Multiculti gedoe in de sport

Niet verder vertellen, want er zijn er in Den Haag die zich dan rot schrikken, maar het gaat eigenlijk wel goed met de multiculturele samenleving. In de sport tenminste.

Namens het Koninkrijk der Nederlanden, sector Nederland, knuppelden Bryan Engelhardt, Curt Smith en Jonathan Schoop zich zaterdag de geschiedenis in.

Zij maken deel uit van het eerste Europese land ooit dat het toernooi om de wereldtitel honkbal won. Wat ze ook delen: ze zijn geboren op Curaçao. Hun teamgenoten luisteren naar namen als Tom Stuifbergen (roots in Breda), Bas Nooij (Amstelveen) en Rob Cordemans (Schiedam).

Deze zwart-witte selectie is uiteraard veel groter, met meer spelers die op de Antillen of juist achter de dijken zijn geboren, in de VS honkballen dan wel in Nederland of elders. Het zijn globetrotters met Oranje caps.

Als het aan de PVV ligt, de gedoogpartner van het kabinet, is het gauw voorbij met de successen van het Nederlandse honkbalteam, twintigvoudig Europees kampioen. Die partij wil Curaçao, Aruba en de andere Antillen uit het koninkrijk pitchen, liever vandaag dan morgen. Met drie slag en nul wijd.

En wat het kabinet betreft wordt het verkrijgen van een Nederlandse nationaliteit lastiger gemaakt en van een dubbele nationaliteit, als het even kan, onmogelijk. Toevallig kan dat niet bij voetballer Ibrahim Afellay, Nederlander en Marokkaan, 36 interlands. Voor Nederland.

Nog een geluk dat we Li Jiao, Li Jie en Jelena Vjatsjeslavovna Timina al binnenboord hebben. Hun wieg stond respectievelijk in Qingdao, Chengdu en Moskou en zij maakten de Nederlandse tafeltennisvrouwen vorige week voor de vierde achtereenvolgende maal Europees kampioen. Li Jiao voegde daar gisteren de individuele Europese titel aan toe.

Laten we met dat multiculti gedoe dus maar even doorgaan. Heel misschien klinkt dan volgend jaar na de marathon op de Olympische Spelen in Londen het Wilhelmus voor Lornah Kiplagat, geboren te Kapboit, Kenia.

John Kroon