Mijn oude Nokia

opinext@nrc.nl

De hele wereld was afgelopen week in rep en roer: de Blackberry kon een paar dagen alleen maar bellen en sms’en.

Nu heb ik zelf een Nokia uit het tijdperk Ganzenveer. Ik heb hem al meer dan zes jaar, langer dan mijn drie langste relaties bij elkaar opgeteld. Hij kan bellen en sms’en en ik kan er nummers in opslaan. Hij kan niet fotograferen, muziek afspelen, internetten, e-mailen, filmen, navigeren, pingen, whatsappen of facebooken.

Waarom heb ik hem nog steeds? Omdat ik ooit een sim only-abonnement afsloot en dus nooit meer automatisch een nieuwe telefoon kreeg.

Mijn Nokia maakt heel wat los. De reacties zijn te verdelen in drie stromingen:

de retro’s. Uit het niets stappen ze op je af om respect te tonen voor je ‘old school’-telefoon.

de compassionisten. Veelal vrienden, die mijn telefoon zo aandoenlijk en typisch Eva vinden.

de smartphone-believers. Zij die niet begrijpen dat ik nog met zo’n ding rond wil lopen.

Die laatste categorie kent sinds kort een uitwas: de i-fundamentalisten. Niks geen compassie, maar pure irritatie en dwang. Plaatsvervangend schamen zij zich wanneer ik mijn telefoon in zicht houd, alsof mijn debiele kwijlende broertje naast mij zit en met rare geluiden de aandacht trekt.

Hoe thuis ik me ook voel bij de retro’s, toch vrees ik dat ik de club binnenkort vaarwel zeg. Na lange trouwe dienst begint mijn Nokia gebreken te vertonen. Het geluid wordt steeds slechter en hij loopt soms vast. Mijn vader krijgt een nieuwe telefoon en ik krijg zijn oude smartphone.

Ik denk dat hij zich schaart onder de compassionisten, maar stiekem ben ik hem dankbaar dat ik me binnenkort niet meer het debat aan hoef te gaan met de smartphone-believers en i-fundamentalisten. En dan kan ik meedoen met grappen als: ‘Wat zou ik graag een Blackberry zijn, dan hoefde ik nooit te werken.’

Eva Barneveld

Amsterdam