'Dit is zo raar en mooi, het is haast niet te geloven'

Nederland is de eerste Europese winnaar van het WK honkbal, na een zege in de finale op 25-voudig wereldkampioen Cuba. „Ik heb er geen woorden voor”, stamelt bondscoach Farley.

Bondscoach Brian Farley (50) staart roerloos voor zich uit aan de rand van de dug-out. Om hem heen springen spelers van Nederland over het veld. Champagne vliegt door de lucht. Enkele spelers roken een Cubaanse sigaar. De Cubaanse spelers zijn dan al teleurgesteld vertrokken. Iedereen is uitgelaten, behalve Farley, zo lijkt het. „Ik ben zo trots op dit team, ik heb er geen woorden voor, wereldkampioen”, stamelt de doorgaans spraakzame coach. Om na een korte stilte toe te voegen: „Het leven is een grote verzameling herinneringen. Dit is een van de allermooiste. Ik laat het eens rustig op me inwerken.”

Eerder deze zaterdagmiddag lijkt het erop dat de finale tussen Cuba en Nederland wordt uitgesteld – of zelfs afgelast. Het regent onophoudelijk en het veld in stadion Rod Carew lijdt eronder. Ook zijn er zorgen omdat diverse spelers zich een dag moeten melden bij hun club, waardoor uitstel van de finale naar zondag niet mogelijk lijkt. Het omboeken van hun tickets zou de organisatie veel geld kosten, geld dat er waarschijnlijk niet is. Een WK zonder finale lijkt tijdens de natte middag een treurige mogelijkheid.

Urenlang slenteren de Nederlandse spelers door de catacomben van het stadion. In de slagkooi ramt Dwayne Kemp de ballen met droge klappen in een net. Een rood-wit gestreepte kat schiet geschrokken weg. In de hoek van de ruimte – ingeklemd tussen tribunes en de lekkende kleedkamer – vallen vrijwilligers in slaap. Naast de kleedkamer probeert een man flessen parfum te slijten. Drie politieagenten spelen een spelletje domino in een provisorische kantine.

Op de tribunes laten de Nederlandse fans zich niet afleiden door de vertraging. De glazen bier – 1 dollar, hamburgers 2,50 dollar – vinden gretig aftrek. Voorzichtig wordt de kreet ‘Holland, Holland’, ingezet. Greta Schouten (40) kijkt lachend toe. De honkbalenthousiasteling en medeorganisator van het World Port Tournament in Rotterdam trekt met haar man Jaap al twee weken achter het Nederlandse team aan. Regelmatig waren zij de enige Nederlandse fans op de tribune.

Schouten – met een grote oranje cowboyhoed op het hoofd – glundert. „Ik houd van honkbal, ben er vijf dagen per week mee bezig. Ik ben heel trots op dit team.” Net als veel van de andere aanwezige fans toont ze zich opgelucht dat er eindelijk aandacht is voor haar sport, die met 23.000 leden net tussen de grote en kleine sportbonden in valt. Het contingent Nederlanders groeit zaterdag tot ongeveer tweehonderd. Het Nederlandse consulaat zorgt voor zo’n 150 supporters, de consul kijkt tevreden toe.

In de Nederlandse dug-out ijsberen de spelers voorafgaand aan de wedstrijd heen en weer. Bondscoach Farley is vrolijk, net als veel van de andere spelers. Ze stralen vertrouwen uit na een toernooi waarin ze slechts één nederlaag leden – tegen Canada. Farley: „Als je de finale anders benadert, dan verlies je. We doen dus niets anders dan normaal.”

Vanuit de dug-out zien de spelers hoe het zeil meermalen onder gejuich van het veld wordt gehaald. Vervolgens veranderen de regendruppels weer in een hoosbui en keert het zeil weer terug.

Na vier uur wachten mag de ervaren werper Rob Cordemans (36) de heuvel op. Plastic staven klapperen, Cubaanse fans joelen. De Schiedammer Cordemans neemt zijn team bij de hand en verlaat in de achtste inning onder luid gejuich van de Nederlanders het veld. Nederland staat dan met 2-1 voor en heeft laten zien dat Cuba te verslaan is, hoewel die ploeg dit toernooi een veel beter slaggemiddelde heeft.

De Nederlandse werpers zijn sterker. In de negende inning komt de voorsprong nog even in gevaar als Cuba twee man op de honken brengt. Jonathan Schoop (20), samen met broer Sharlon (24) in het team, maakt aan alle onzekerheid een einde. Hij scoort de laatste nul, de winnende bal verdwijnt in zijn achterzak. „Die laat ik nooit meer los.” Nederland is het eerste Europese land dat wereldkampioen honkbal is geworden.

In de daaropvolgende vreugdedans krijgen coach Farley en held van de dag Cordemans de inhoud van een grote koelbox over zich heen. Traditioneel bedoeld voor de winnende coach in Amerikaanse sporten. Cordemans: „Ik weet ook niet hoe ik zo’n wedstrijd heb gegooid, belachelijk. Ik kan het nog niet geloven.”

Veel spelers stamelen, kijken met grote ogen voor zich uit. „We hebben die jongens gemotiveerd en gezegd dat we die Cubanen gewoon gingen pakken. Dit resultaat is waanzinnig, beter kan het niet”, zegt assistent- coach Wim Martinus (48).

Op de tribune kan supporter Greta Schouten haar tranen nauwelijks bedwingen. „Dit is zo raar en mooi, ik kan het haast niet geloven. We hebben zo goed gespeeld en echt verdiend gewonnen.” De spelers worden luid toegezongen door de fans op de tribune. Werper Berry van Driel (26): „Ik wist dat we het konden, maar dat we het nu doen, ongelooflijk.”

Even later verzamelen de Nederlandse fans zich op het veld voor een groepsfoto. Plotseling snellen de spelers toe, ze voegen zich in het plaatje met de mensen die hen steunden. Nu komt ook coach Brian Farley los. Hij trekt een sprint, plant zich midden in de groep, de beker in de hand. „Dit is toch wel leuk, hè”, zegt Farley.

    • Maarten Kolsloot