Expeditie scheiding

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: opvoe- den en televisie.

De bestseller Strijdlied van de tijgermoeder, waarin Amy Chua de lof zingt van een Chinese opvoeding, heb ik nooit gelezen. Als gescheiden, alimentatiebetalende, alleenstaande moeder heb ik heus geen tijd voor een boek. Laat staan dat ik aan opvoeden toekom. Maar ik weet wel dat die Chinese manier van kinderen grootbrengen (trefwoorden: discipline, extra huiswerk, muziekles, geen televisie) uiteindelijk gemankeerde volwassenen oplevert. Eenmaal van de universiteit veranderen de briljante leermachines in wezenloze volwassenen die lijdzaam wachten tot ze een opdracht krijgen en beleefd opzij gaan voor hun assertieve leeftijdgenoten die vroeger aan hun lot zijn overgelaten. (Dit verzin ik niet zelf hoor, een vriendin vertelde het me, zij had hierover een verhaal in New York Magazine gelezen en zoiets vertellen werkende moeders nu eenmaal graag aan elkaar door.)

Gelukkig kijken mijn kinderen veel televisie. Daar leren ze een hoop van. Ze hebben voor zichzelf een uitgebalanceerd menu van realityprogramma’s samengesteld dat hen de belangrijkste beginselen van het leven bijbrengt. Van Oh Oh Cherso – de serie over acht Haagse jongens en meisjes die in de Griekse badplaats Chersonissos hun hormonen de vrije loop laten – steken ze op dat drank meer kapot maakt dan je lief is: en dan vooral je hersencellen. Sixteen and Pregnant is een overtuigend pleidooi voor veilig vrijen. En dat een knap gezichtje alleen niet genoeg is, leren ze van Hollands Next Top Model waar toekomstige modellen sneuvelen door manipulatief en achterbaks gedrag.

Het verbaast me trouwens dat de omroepen een enorm gat in de markt laten liggen. Er zijn in Nederland honderdduizenden gescheiden vaders en moeders en die storten elke dag honderdduizenden kinderen in het ongeluk; daar moeten toch interessante realityprogramma’s omheen te ontwikkelen zijn.

Zelf zou ik zeker afstemmen op Expeditie Scheiding, losjes gebaseerd op het succes van Expeditie Robinson, waarin twee samengestelde gezinnen moeten zien te overleven op een onbewoond eiland. De voice-over: „In de jungle komt Monique erachter dat een klusjesman, onder bepaalde omstandigheden, zo gek nog niet is. Terwijl haar nieuwe partner – flauw van honger en verveling – zijn gemanicuurde nagels bijt, moet zij toezien hoe in het andere kamp haar ex van bananenbladeren een warme douche heeft gemaakt en er elke avond vlees op de barbecue ligt.”

Een datingprogramma voor gescheiden ouders ligt natuurlijk ook voor de hand. In Een nieuwe man voor mijn moeder verblijven een gescheiden moeder en haar kinderen in een luxe resort op een tropisch eiland. Om een droomkandidaat voor hun moeder te kiezen onderwerpen de kinderen tien mannen aan een kruisverhoor (‘Hoe maak je een perfect zacht gekookt ei?’) en laten hen opdrachten uitvoeren (‘Zoek binnen twee minuten in een stapel kleren, kranten en make-up de sleutels van mijn moeder’).

Een kijkcijferkanon is natuurlijk ook Gescheiden portemonnees, waarin Frans Bromet met een camera het dagelijkse leven van ex-partners registreert en ondertussen vragen stelt: „Dus u wilt elke maand duizend euro van uw ex? Maar u heeft net een draadloos geluidssysteem en een auto gekocht en een wintersportvakantie geboekt. Vindt u dat zelf niet een beetje raar?” De Rijdende alimentatierechter kan natuurlijk ook interessant zijn. Net als Stiefmoederen doe je zo, De stiefvaderfluisteraar, Jouw Ex Mijn Ex en Het zal je stiefkind maar wezen.

Kortom, mogelijkheden te over. Tv-producenten weten me te vinden. Tegen betaling werk ik de formats graag uit.