Arme Gerdje

Arme Gerdje Leers. Wat zat hij er sneu en zielig bij bij Pauw & Witteman, waar hij opbiechtte dat hij voor de zoveelste keer excuses had moeten stamelen tegen charlatan Wilders. Hij moest weer eens zeggen dat hij het niet zo bedoeld had. Dat moest hij van Rutte. Terwijl hij het wel zo bedoeld had. Dat wist Rutte ook. En Wilders helemaal. Dat wist iedereen.

Waar ging het mis met Leers? Met dat rare huisje in Bulgarije? Ik vrees van wel. Bulgarije is gewoon een rare plek voor een vakantiestulpje.

Je hoeft niet als elke doorsnee sukkel iets te kopen in het zuiden van Frankrijk of Toscane, maar Bulgarije is gewoon raar.

En als je Bulgaren ook nog een tweedehands brandweerauto aanbiedt! Toen had de familie de huisarts moeten bellen. Daar zijn vast medicijnen voor. Of gewoon een bril zodat je weer een normaal zicht op de wereld hebt. Maar dat is dus niet gebeurd.

Jaren alaafde Gerd zich door Maastricht, werd op handen gedragen door het volk en misschien is hij toen de weg kwijtgeraakt. Te veel aandacht.

Je ziet het in mijn vak ook. Soms gaan artiesten na een overdosis aan applaus heel vreemd doen. Soms is dat leuk en begrijpelijk, maar meestal is het sneu.

Gerd deed er na zijn gedwongen aftreden alles aan om in een zadel te blijven. In dit geval een rodeozadel. De arme man werd keer op keer geconfronteerd met zijn eerder gedane, uiterst heldere uitspraken over allerlei soorten migranten. En terecht. Dit waren geen woorden om terug te nemen. Dan ben je sneu en zielig. En dat is Gerdje nu.

Natuurlijk had hij in eerste instantie geholpen moeten worden door die enge Maxime Verhagen.

Die had moeten zeggen dat hij niet mee had moeten doen aan dit uiterst bedenkelijke kabinet. Maar Maxime had het even te druk met zichzelf. Zelfs zijn kont was duizelig van het draaien. Dus Maxime zei niks.

En voorlopig zwijgt Maxime helemaal. Wetende dat dit Gerds laatste politieke kunstje is en dat hij hierna in het totale Haagse niets zal verdwijnen.

En hij realiseert zich dat het misschien sowieso wel het einde van het CDA is. Dat de partij toen op dat befaamde congres ritueel zelfmoord heeft gepleegd. Moet zo vaak aan de wijze Hannie van Leeuwen denken.

Toch lijkt het me raar als je Leers bent. Hij zal toch niet een geheel spiegelloos huis hebben en zichzelf in elk geval bij het scheren regelmatig tegenkomen. Wat ziet hij dan? Een droeve blik? Vermoeidheid? Goedkope tranen?

Hij weet wat hij jarenlang over angstige vluchtelingen beweerd heeft en beseft te goed welk meedogenloos beleid hij nu uit moet voeren. Wat bespreekt hij met zijn vrienden? Wat zucht hij ’s avonds tegen zijn vrouw?

Heeft hij de stamboom van Geert wel eens gelicht? Waar komen zijn voorouders vandaan? Is dat niet een leuk onderwerp om eens met de man van de bange bejaardenpartij te bespreken?

Maar goed, Gerd is gewond en te sneu om te hard aan te pakken. Zielige oude man zoals hij maandagavond op televisie zat te murmelen. Misschien tijd om te vluchten. Naar een land waar hij welkom is. Waar men snapt dat hij in dit Nederlandse politieke niet langer kon leven. Al was het maar op grond van eerder gedane uitspraken.

Vannacht droomde ik van Gerd, racend in een brandweerwagen met loeiende sirene en blauw zwaailicht. Hij reed in verwarde toestand het Binnenhof op en schreeuwde excuses.

Niet aan Geert, maar aan vrienden van vroeger. Politieke vrienden die daar al lang niet meer waren. Uiteindelijk werd hij met zachte hand overmeesterd door twee grote, heel aardige ambulancebroeders. Allebei donkere jongens, die hem voorzichtig de ziekenwagen in loodsten.

Zonder zwaailicht reed de auto weg. Vanuit het torentje keken Rutte en Verhagen toe. En ze zuchtten. Heel diep en zeer ongemakkelijk.