Laat.Me.Toch.Met.Rust

Ik zag Sophie Hilbrand één keer in het wild. Het was in de tijd van Zomerhitte, de verfilming van Jan Wolkers’ Boekenweekgeschenk. Het was haar eerste rol. Ze vertelde er over in De Wereld Draait Door, in RTL Boulevard, in Shownieuws. Ze zette haar fiets tegen het raam aan van het cafeetje waar ik zat te lunchen en ik dacht: Oh nee. Ze stond in elke tv-gids die je kon vinden, ze lachte je toe vanaf de vet opgemaakte covers van alle vrouwenbladen in het tijdschriftenrek. Ze stond op abri’s, was op de radio.

Het was de media-equivalent van een gans met een trechter in zijn bek – met ik als de gans, en Sophie als de in zout water gekookte mais, of wat ze dan ook voor foie gras gebruiken.

Sophie liep naar binnen. Ze ging zitten aan het tafeltje naast me en bestelde wat te drinken en er begon iets in me te borrelen. De mediaovervoeding voelde ineens fysiek, met haar naast me. Laat. Me. Toch. Met. Rust. Muts. Volgens mij heb ik mijn broodje laten liggen en heb ik zo snel mogelijk om de rekening gevraagd.

„Soms heb ik het gevoel dat ik de controle kwijt ben over mijn eigen aanwezigheid in de publieke ruimte”, zegt Carice van Houten in het nieuwste nummer van cultuurtijdschrift Hollands Diep. Er staan een paar totaal vrijblijvende, on-sexy jaren-70-Zweedse-kinderfilm-naaktfoto’s bij.

Maar het interview is verrassend goed. Dat ligt of aan Carice, die intelligent, relativerend spreekt, of het ligt er aan dat ze voor het eerst eens intelligent, relativerend wordt geïnterviewd.

Dat zelfbesef pleit voor haar. Carice gleed de laatste tijd steeds vaker geforceerd naar binnen. De bekendmaking dat ze een grote rol in Game of Thrones gaat spelen voelde als een verlies; ze zat al in elke Nederlandse film, nu ging ze ook nog een van de beste Amerikaanse series annexeren.

Ik zag haar één keer op straat. Op Koninginnedag, jaren geleden. Ze stond voor een huis en belde omhoog, of iemand de deur even open wilde doen. Op straat liep een jongen langzaam op haar af, biertje in zijn hand, oranje muts op. „Jij bent… Carice van Houten!” Drie seconden later stond de jongen met twee vrienden om haar heen te dansen, handen in de lucht, Jalalala!, terwijl haar vrienden boven, vanaf een balkonnetje, haar stonden uit te lachen.

De trechter werkt twee kanten op. Voor de goede orde: ik was niet een van die dansende jongens, maar ik maakte er wel een fotootje van.

JOOST DE VRIES