Het sluitstuk

M et weemoed neem ik afscheid van het wielerseizoen. Morgen is er nog de Ronde van Lombardije en dan zwermen de renners uit naar vakantieoorden. Beetje zwemmen, peddelen en liefkozen op de Antillen. En later het fietsschuurtje opschonen.

‘Lombardije’ is een sluitstuk op niveau, naar de snit van Luik-Bastenaken-Luik. Daar wint geen halfwas. Zware koers met venijnige slotklim. Hennie Kuiper was de laatste Nederlander die in 1981 herfstkoning van Lombardije was: gebeitelde schoonheid. VOC-hoofd, verheven aan tijd, ruimte en tegenslag. Het landschap altijd in hem gekropen, niet omgekeerd.

Topfavoriet is natuurlijk Philippe Gilbert. Hij lijkt uitgeblust, zoals de Ronde van Piemonte deed vermoeden, maar schielijke wedergeboorte is zijn handelsmerk. Winnaar van de World Tour, veelvraat in de voorjaarsklassiekers, onverminderd kampioen motivatie. Een renner die op bestelling won. Het hele wielerseizoen als triomfboog. Het verleidde hem niet tot parvenugedrag en rare kretologie. Gilbert bleef organisch verbonden met de Ardennen.

Steengroeve met iets van gewijde stilte.

Nederlanders hebben het laten afweten in de klassiekers. Niki Terpstra, Karsten Kroon, Robert Gesink: pech en wankelmoedigheid doorkruisten hun aangekondigde ambities. Toch was het geen slecht jaar voor het polderpeloton. Meer in uitstraling dan in podiumgekte. Johnny Hoogerland was de absolute mascotte van de Tour. Steven Kruijswijk reed eerder goed in de Giro en Zwitserland. Wout Poels excelleerde in de Vuelta, met als hoogtepunt de etappe naar de top van de draconische Angliru. Bauke Mollema werd daar vierde in het eindklassement.

Bauke kan morgen voor de verrassing zorgen. Hij verkeert in topconditie en als Groninger is hij van jongs af behangen met vallende herfstbladeren. Gilbert heeft hem aangewezen als gevaarlijkste concurrent. Het zou mooi zijn als Mollema het klassieke seizoen redt voor het vaderlandse cyclisme.

Je weet het natuurlijk nooit, maar het Nederlandse profpeloton lijkt weinig last te hebben van bloeddoping, clenbuterol en vergelijkbare experimenteerzucht. Is het angst of is het calvinisme? Ik durf er geen moraal aan te verbinden. Tenslotte werd Riccardo Ricco wel gecontracteerd door Vacansoleil, en zijn reputatie was toen al bedenkelijk. Dat het Italiaans olympisch comité nu een schorsing van 12 jaar claimt tegen de dolende ronderenner is al even pervers als de onhandige bloeddoping die hij zich toediende. Twaalf jaar! Maak er dan levenslang van. Hysterie zonder grenzen. Het is een straf in de orde van Holleeder.

Lynchethiek.

Normen en waarden zijn ook van toepassing in het wielrennen, maar ze moeten niet het demonstratieve karakter van ethische zuiverheid krijgen. Dat vind je zelfs bij het CDA niet meer terug. Wie weet wat Alberto Contador straks nog te wachten staat met zijn armzalige 50 pictogram vervuild bloed. Een schorsing zou echt bij de beesten af zijn.

Het wordt een lange winter, zonder wapperende stuurlinten, kleurrijke bidons en de geur van masseerolie. Maar er is nog veldrijden. Geweldige, bijna kannibalistische discipline. Ideale tv-sport. Lachwekkend dat Studio Sport daar nog niet achter is. In het besef dat Nederland een traditie heeft hoog te houden met oude gloriën als Hennie Stamsnijder, Adrie van der Poel en Rein Groenendaal. Vooral Stamsnijder was een door god handgemaakte ploeteraar.

Wereldkampioen.

Gerben de Knegt en Thijs Al hebben niet de klasse van Sven Nys en Zdenek Stybar, maar de jongere lichting is beloftevol. En er is genoeg ambiance in het veldrijden. Nergens ter wereld wordt zoveel gedronken op smurrie.