Geheim feestje uit liefde voor de fiets

Olle Kruyt is fietsenmaker, filosoof én arts in opleiding.

Elke twee maanden is er in de fietsenmakerij een illegaal feest. „Het was hier wat te stil tijdens de barre winter.”

Nederland, Amsterdam, 09-08-2011 Olle Kruyt, fietsenmaker/filosoof/arts-in-opleiding PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Roger Cremers - 2011

In de etalage zijn twee uit de gracht gedregde fietswrakken te bekijken, in een hoek van de zaak hangt een oude galajurk en overal slingeren asbakken: we zijn hier duidelijk niet in een doorsnee fietsenmakerij. Het lijkt eerder een atelier of een Berlijnse kroeg, dit rommelige maar mooie oude pand in de buurt van station Amsterdam CS. Toch wordt hier wel degelijk hard gerijwielhersteld. Dikke rijen fietsen met reparatiekaartjes aan het stuur staan netjes te wachten om door hun eigenaars te worden opgehaald.

Maar die fietsen staan op het punt het veld te ruimen; voor even. Want Olle Kruyt (30) houdt hier vanavond met zijn vrienden een kunst- en muziekfestival, zoals ze dat pakweg elke twee maanden doen. „Dit wordt de tiende of elfde editie”, schat hij terwijl hij zich installeert in een oude fauteuil. „Ik ben de tel een beetje kwijt.”

Kruyt is een fietsenmaker met bagage: naast festivalprogrammeur is hij ook arts in opleiding, en hij is bijna klaar met zijn bachelor filosofie. Zijn droom is om ooit een fietsenwerkplaats te beginnen waar hij jongeren met psychosociale problemen begeleidt. Maar voorlopig studeert hij nog, en voor nu heeft het aanstaande festival al zijn aandacht nodig.

‘Het festival’; specifieker mogen we het illegale feestje van vanavond in de krant niet benoemen. Ook naam en adres van de fietsenmakerij moeten geheim blijven. Alleen de titel van deze editie – Bewildering Bicycle Journey – mag van Kruyt zwart-op-wit verschijnen; dus wie nieuwsgierig is moet daarmee aan het researchen slaan. „Tja, we zijn hier toch bezig met het illegaal verkopen van drank”, legt hij uit. „We hebben nog nooit last gehad van de politie, zelfs niet als het tot buiten aan toe helemaal vol was met mensen – maar ik wil toch heel voorzichtig zijn. Ik vind dit festival een ontzettend mooi ding en ik vind het belangrijk wat hier gebeurt; ik wil het gewoon niet op het spel zetten.” En ja, reclame heeft het evenement ook niet bepaald nodig. Vorige keer was het zo druk dat Kruyt buiten een extra wc in elkaar knutselde.

„Een combinatie van jonge en nieuwe kunst, en een echt heel tof feestje”, zo omschrijft hij de aantrekkingskracht van het festival. „Dat is van het begin af aan het concept geweest. De eerste keer hadden we, naast muziek, poëzie, schilderen, tekstperformance... en nog een of andere ondefinieerbare act”, zegt hij glimlachend. „Het idee is vrij simpel geboren. Op een gegeven moment, tijdens een barre winter, vonden we het hier in de fietsenmakerij wat te stil. Als het lekker weer is leeft deze plek vanzelf: er komen steeds mensen langs, we barbecuen voor de deur; the living is easy. Maar nu was het zo rustig en zo koud, we dachten: we moeten het hier weer even een kickstart geven. Toen hebben we wat mensen om ons heen gevraagd om te komen optreden.”

Vanavond begint het festival subtiel: met het klassieke ensemble van Kruyts collega-fietsenmaker. „Dat vind ik het prettigst”, legt Kruyt uit. „De avond beginnen met wat breekbaardere dingen, en dat je dan op het laatst een groot feest hebt.”

Na de klassieke muziek volgen twee buitenperformances die het thema Bewildering Bicycle Journey alle eer aan doen: de Bakfietsband en het project VolleBand. Kruyt: „Aan VolleBand doe ik zelf mee. Twee fietsen cirkelen rond, met speakers en computers erop waar muziek uitkomt, en daartussenin staat een componist het geluid aan te sturen via Wii.” Daarna verplaatst het publiek zich weer naar binnen voor livemuziek en elektronische improvisatie, om uiteindelijk los te gaan op twee dj’s met tot de verbeelding sprekende namen.

Ondanks alle geheimzinnigheid wil Kruyt voorkomen dat het festival te ons-kent-ons aanvoelt. „Ik merk elke keer dat we ook mensen van buiten de incrowdscene trekken en dat vind ik heel leuk. Mensen van buiten het clubje usual suspects dat je altijd op kraak- en kunstenaarsfeestjes tegenkomt, bedoel ik. Je ziet daar toch wel erg vaak dezelfde gezichten – die zul je hier ook zien en ik vind het toffe gezichten hoor, begrijp me niet verkeerd. Het zijn vaak ook de mensen die zich een beetje verantwoordelijk voelen voor het feest. Dat vind ik heel fijn, en dat is ook een reden dat ik geen entree wil vragen. Als je ergens voor betaalt ga je toch meer achterover leunen, je krijgt een professionele afstand. Terwijl je nu meer echt met zijn allen een feestje aan het bouwen bent; dat gevoel wil ik niet verliezen. Het maakt dat bezoekers spontaan aanbieden om bij te dragen aan het festival: iemand wil de flyer wel ontwerpen, of iemand leent zijn geluidssysteem, of iemand gaat spontaan koken en eten ronddelen...”

Lyrisch wordt hij, als hij over zijn dierbare festival praat. Toch hoopt Kruyt elke keer weer dat het niet doorgaat, bekent hij. „Een paar dagen van tevoren ben ik zo zenuwachtig dat ik hoop dat alles fout gaat en we het hele ding moeten cancelen.” Om op het festival zelf natuurlijk in zijn element te zijn, en zich na het weekend weer noest op zijn studie én de fietsen te storten.

„Fietsenmaken is vrij therapeutisch”, stelt de aankomend arts. „Het geeft voldoening, omdat het superhelder is: er is iets stuk, en een half uur later heb je het gemaakt. In tegenstelling tot bijvoorbeeld in de filosofie, waar ik heel veel aan heb, maar waarbij je per definitie in het duister tast; een fiets is helemaal logisch. En het is hét vervoermiddel van de 21ste eeuw: hij maakt geen lawaai, hij is gezond, je kunt erop rijden als je dronken bent, je kunt hem overal neerpleuren... De fiets is gewoon ideaal. Ik sta vierkant achter de fiets.”

Festival

Het festival begint om 21.00 uur. Adresgegevens mogen we niet geven; je kunt wel zelf even zoeken op ‘Bewildering Bicycle Journey’.

    • Cecile Elffers