Een dag topman: Aneesh bluft zich er met gemak doorheen

Een groot bedrijf leiden: dat mochten twintig studenten gisteren een dagje proberen.

De broers Aneesh en Karan Setiya ‘deden’ de Rabobank. „De klant heeft er een rommeltje van gemaakt.”

Het voordeel van een zesjescultuur? Je springt er met een zeven al bovenuit.

Met die wijsheid weten de broers Aneesh (22) en Karan (20) Setiya uit Almere wel raad. Als kind verhuisden ze uit India via Oman naar Nederland. Hun vader zocht hier een betere toekomst en vond die als manager bij een autofabrikant.

Nu is het de beurt aan de twee zoons om carrière te maken. Niet dat ze thuis worden gepusht, „maar onze vader verwacht wel dat we doen wat we kunnen”, zegt Karan Setiya.

Broer Aneesh, masterstudent finance aan de Rotterdamse Erasmus Universiteit, doet daarom mee aan het evenement ‘CEO for one Day’, onderdeel van de TEDx-conferentie gisteren in Rotterdam, waarvan nrc.next mediapartner is. Karan, student informatiekunde, is zijn Personal Assistent.

Aneesh is een van de twintig masterstudenten die één dag op de stoel van een bestuurder mogen zitten. De stoel van een Rabobank-bankier in zijn geval, die vanuit het bestuurscentrum in Utrecht wereldwijd 125 medewerkers aanstuurt. En zo waren ook de stoel van de bestuursvoorzitter van Shell, Deloitte en Feyenoord gisteren één dag vrij beschikbaar.

Waren er veel aanmeldingen? Mwah. Zo’n 130 stuks. Karan: „Kreeg je in Delhi zo’n kans, dan waren het er duizenden, en iedereen met hoge cijfers.” Wat hij maar wil zeggen: in India grijp je je kans, in Nederland laat iedereen hem liggen. „Terwijl je juist jong je kans moet grijpen, anders krijg je later spijt.”

De vraag is: wil je die kans wel grijpen? Rabobank heeft het Aneesh vandaag niet makkelijk gemaakt. Zijn agenda staat vol met vergaderingen en telefoontjes. Gefingeerd, want beslissingen gaan over grote geldbedragen.

Maar daarom zijn ze niet minder echt. Bij de vergadering leggen bankiers Jacob, Joris en Evert-Jan de keurig in pak gestoken Aneesh het vuur na aan de schenen. Moeten ze bedrijf X nou wel of niet 125 miljoen euro lenen? „De klant heeft er een rommeltje van gemaakt”, zegt Aneesh, die zich heeft ingelezen in het dossier.

Evert-Jan: „Doen we ‘risk on’ of doen we ‘risk off’?”

Joris: „Misschien dit ‘bridgen’ en dan een ‘take out’?”

Jacob: „Aha, dus ‘diversifying’?”

„We are sticking our necks out”, zegt Aneesh. „Maar we moeten er wel wat voor terug krijgen.”

Al met al bluft hij zich er aardig doorheen. Zeker als je bedenkt dat Aneesh lang niet alle termen kent: „Ik ben pas net met die master begonnen.”

Gevoel voor leiderschap hebben de twintig studenten wel. Dat bleek vorige week al tijdens een gezamenlijke trainingsdag in het Rotterdamse Bilderberghotel. ’s Ochtends speelden ze met professioneel Lego om het nieuwe leiderschap te verbeelden. Een poppetje met zeven hoofden werd geknutseld („meerdere visies”) en ook een aap van Lego mocht niet ontbreken („nieuwe leiders denken niet alleen aan ‘profit’ maar ook aan ‘people’ en ‘planet’”).

Neem ook de lunch. Schalen vol zalmbroodjes, quiche, rosbief, cake en geitenkaas stonden er klaar om te verorberen. Toch hielden de meesten het tijdens de training bij een bescheiden fruithapje. Lunch, wist student Sven, tijdelijk roerganger bij Eneco, ziet er bij zulke conferenties altijd verleidelijk uit. Maar de kunst is niet te veel op te scheppen. „Anders ga je er voortijdig af.”

Basisfouten zoals het dragen van een jasje met drie knopen (komt te authentiek over; twee knopen oogt dienend; een coltrui mocht alleen Steve Jobs) maakten de studenten al niet. En ook een interview voor de tv-camera ging ze goed af (zinnen netjes afmaken, dat helpt de interviewer met knippen).

Ook Aneesh doorstaat het mediacircus glansrijk. Schakelend van het ene naar de andere persmoment lopen er twaalf mensen achter hem aan, inclusief camerateams van NOS Journaal op 3 en Rabo TV. Loopjes moeten soms over, geluidshengels gaan door de lucht tijdens een ‘business call’ in het Engels.

Karan vindt dat zijn broer het goed doet. „Hij kan snel schakelen.” Soms, als er veel prikkels zijn, neemt Aneesh een diepe zucht en zegt Karan ‘rustig aan’. Maar bovenal is Karan trots op zijn broer, die tussen alle zesjes zijn nek durft uit te steken.