Titanenstrijd tussen twee tv-ego's verzandt in jij-bakken

Grote ego’s horen bij televisie en die botsen wel eens voor de camera. Zelden wordt de sfeer echter zo onaangenaam als gisteren in de laatste aflevering van een kort seizoen van Oog in oog (KRO).

Er werd niet geschreeuwd of gedreigd, maar wel geschamperd en beschuldigd. Het leek maar weinig te schelen of de gast, misdaadverslaggever Peter R. de Vries, was in de loop van het live gesprek kwaad opgestapt.

Met Oog in oog beoefent Sven Kockelmann een in Nederland weinig gebruikelijk interviewgenre. Dat past in de traditie van Hardtalk (BBC) en Crossfire (CNN) en bestaat uit een stevige en vasthoudende ondervraging van een autoriteit op basis van gedegen dossierkennis.

Kockelmann heeft nogal eens de neiging om te poseren als de vermoorde onschuld, wanneer zijn incriminerende vragen op ontkenning stuiten, waarbij hij bij voorkeur ter adstructie letterlijk met een of ander document zwaait.

Hij heeft de pech dat in Nederland kijker noch geïnterviewde gewend is aan zo’n agressieve aanpak. Televisiegesprekken worden hier geacht vooral plezierig en portretterend te zijn, en niet om de onderste steen boven te halen.

Dit keer was het echter in eerste instantie De Vries die een papiertje te voorschijn haalde. Kennelijk was hij bedacht op de mogelijkheid dat het gesprek een ongewenst verloop zou kunnen nemen, want na een minuut of zeven trok hij een mail van Kockelmann uit zijn zak en las voor onder welke „valse voorwendselen” hij uitgenodigd was.

Het klopte dat de voorgestelde gespreksonderwerpen niet erg strookten met wat tot dat moment ter tafel gekomen was. Het zou gaan over De Vries’ maatschappelijke betrokkenheid, zijn waarschuwingen op Twitter tegen Geert Wilders en zijn engagement met het kindertehuis van zijn dochter in Ghana.

Ook De Vries’ „niet aflatende strijd tegen de misdaad” werd in de enigszins flemende uitnodiging vermeld, maar Kockelmann wilde, gedurende het vervolg van het gesprek, vooral weten waarom De Vries prioriteit gaf aan „de huis-, tuin- en keukenmisdaad”, terwijl hij de georganiseerde criminaliteit buiten schot liet en zelfs met sommige grote jongens vriendschappelijke verhoudingen onderhield.

De confrontatie vloekte met de amicale toon van de elkaar tutoyerende gesprekspartners. „Je bent niet transparant, Sven”, zo klonk het verwijt. Allengs ontaardde de interactie in het uitwisselen van jij-bakken.

De beschuldiging dat De Vries enerzijds een moralist was en anderzijds de erven van Heinekenontvoerder Cor van Hout in zijn verdiensten liet delen, resulteerde in een tegenbeschuldiging: „Volgens mij ben jij de dominee!”

Het tot in detail tevoren afspreken welke vragen wel en niet gesteld mogen worden is de dood in de pot. Toch ging in deze titanenstrijd mijn sympathie iets meer uit naar Peter R. de Vries, omdat hij inderdaad erin geluisd leek te zijn.