Jongens die plagen en vechten

Staal. Theatergroep Max. Regie: Moniek Merkx. Gez. 30/9 in Amsterdam. Tournee t/m 1/12. Inl: www.tgmax.nl ***

Zeven jongens. Sommigen zijn bijna man, anderen zijn dat al lang. Stoer, sterk en roekeloos. In Staal van theatergroep Max vliegt het testosteron je om de oren en worden clichés niet geschuwd. De acteurs doen met zichtbaar plezier datgene waarvoor ze in de wieg zijn gelegd: vechten, plagen en leiderschap tonen. Ze brullen dat ze moeite hebben met verantwoordelijkheid en dat ze „geliefd willen zijn, zonder daarvoor iets te hoeven doen”. Met mannenhumor ravotten ze de voorstelling door.

Na Nacht en Kortjakje, topzwaar qua vormgeving en techniek, heeft regisseur Moniek Merkx in Staal voor soberheid gekozen. De wervelende montage bestaat uit geïmproviseerde teksten en spel dat vooral een oermannelijke fysieke kracht uitstraalt, knap gechoreografeerd door Jakop Ahlbom. Muzikant Joop van Brakel voorziet het brutale spel live van bekende en nieuw geschreven muziekfragmenten. „Ik zou nooit een meisje kunnen zijn/ ik zou verdwalen in een meisjesbrein”, zingt hij hees. De boodschap is duidelijk: deze jongens willen geen halve vrouwen zijn, al houden ze dat niet altijd vol.

Maar ondanks de schrijnende ontboezemingen over afwezige vaders en mislukte pogingen tot heldhaftigheid, worden de jongens nergens écht kwetsbaar. De ontwikkeling van jongen tot man, van onschuldig gestoei tot ongecontroleerde agressie, blijft aan de oppervlakte.