Ibiza vs. Mallorca

Een beproefde methode om in een wijnstreek een spannende, in Nederland nog onbekende wijn te ontdekken is door in een goed, lokaal restaurant te gaan eten. De vraag aan de plaatselijke sommelier ‘of er recentelijk nog leuke vondsten zijn gedaan in de omgeving’ doet wonderen.

Hij of zij maakt je graag deelgenoot van ‘een zoon die onlangs het domein van zijn vader heeft overgenomen.’ Van een verloren gewaande druif waarvan toch nog een perceeltje in een achteraf hoekje blijkt te gedijen. Of van een schatrijke patjepeeër die de duurste consultants heeft laten invliegen om een bar en boos stukje braakliggend land eens een beetje wijnmanieren bij te brengen.

Door wat te kletsen met de wijnkelner pikte ik jaren geleden al weer in het Oostenrijkse Kamptal de wijnen van Fred Loimer op. Bij het driesterren restaurant Berasategui in San Sebastian leverde het onderonsje met de sommelier van dienst een indrukwekkende witte van de godello uit Monterrei op. En ronduit verrassend was ook de Hanna sauvignon blanc in Napa Valley, Californië.

Niet alleen omdat deze bijzonder lekker bleek, maar meer door de locatie waar deze als daily special werd geschonken. Ik werd erop gewezen door de bediende aan de counter van Taylor’s Automatic Refresher, een drive in fastfood restaurant met een serieuze wijnkaart.

Nu ik op Ibiza ben hoef ik die moeite niet te doen. Er wordt wel wijn gemaakt, maar daarvan is het eigenlijk maar beter dat deze niet het eiland verlaat. In de supermarkt is rood, wit en rosé van Can Rich te koop, maar dat leidt niet tot uitbundig jubelende smaakpapillen.

Ook sommige strandtenten voeren het, maar eerlijk gezegd heb ik nog nooit iemand het zien bestellen. Dat geldt overigens ook voor Ibizkus, wijnen gemaakt van de monastrell van Totem, een bodega die sinds kort wijngaarden op het eiland heeft. Ik proefde ze, vond ze wel aardig, maar schrok nogal van de prijs: € 18,00.

Op Ibiza worden de lunch en het diner weggespoeld wijnen uit Rueda, Rías Baixas, Rioja, Penedès en Ribera del Duero. En cava’s niet te vergeten, al dan niet vermomd als sangria.

Hoe anders is dat op een eiland iets verderop, op Mallorca, waar sprake is van een heuse wijncultuur. John Radford gaat er in zijn The New Spain, het naslagwerk voor Spaanse wijnen bij uitstek, vrij uitgebreid op in. En ook Hugh Johnson besteedt er in zijn Wijngids 2011 aandacht aan. Anima Negra, Sa Vinya de Can Servera, Herus de Ribas, Son Bordils, 4 Kilos, Biniagual, Toni Gilabert, Jaime Mesquida, Vins Can Majoral en Miguel Oliver zijn aanbevolen domeinen.

Een aantal kan ik beamen. Bij restaurant Mugaritz in Spaans Baskenland leverde het onderonsje met de nota bene Venezolaanse wijnkelner een genoeglijk samenzijn met een glas rood van 4Kilos op. En in een piepklein visrestaurant in het dorpje Andratx op Mallorca werd mij bij de paella van vis en kip een onberispelijke rosé geschonken van José L. Ferrer. En hela, laat ik nou die bodega in de officiële naslagwerken niet zijn tegengekomen.