Diep in een grot wordt de yeti gevangen

Sommige ontdekkingen zijn te mooi om waar te zijn, en dit is er vast één van: Russische wetenschappers zeggen na recente bevindingen 95 procent zeker te zijn dat de yeti bestaat.

Diep in het onherbergzame Kemerovo-gebied, in een grot, zijn een paar lange grijze haren gevonden, een voetafdruk, gevlochten takken die wijzen op territorium-afbakening en – de beste ontdekking – een bed. Een yetibed. Een soort nest van takjes en stenen, waar elke avond de yeti in neerploft, nog eens behaaglijk heen en weer schurkt en vervolgens zoete yetidromen droomt.

Het hele verhaal lijkt wel een soort Steven Spielbergfilm. Het begint er al mee dat de wetenschappers hun resultaten deze week kenbaar hebben gemaakt op een internationale Yeti Conferentie. Ik stel me zo voor dat die wordt gehouden in een sjofel houten gebouw in Rusland, omringd door schraal land en naaldbomen. Van over de hele wereld zijn er krankzinnige yeti-fanaten op af gekomen, die rondlopen in T-shirts met daarop teksten als ‘HE IS 4 REAL, OUR 1 AND ONLY LEADER, YETI WE <3 YOU’. In de groep wetenschappers die werkelijk op expeditie is geweest, zit onder anderen een Amerikaanse man die John Bindernagel heet, een zeventigjarige bioloog die al sinds 1963 op zoek is naar Bigfoot. Hij klinkt als een gouden hoofdpersonage. Hoewel hij op foto’s een vrolijke grijze hippie lijkt, is hij in de film uiteraard een verbitterde, magere man, eeuwig gekleed in camouflagekleren, al jaren overlevend op die ene vurige wens: een yeti vangen.

De film zou na de onrustbarende mededeling dat de yeti 95 procent zeker bestaat vervolgen met een nieuwe expeditie, wederom geleid door John Bindernagel, ditmaal vergezeld door een paar interessante bijrollen: een blaaskakerige Russische ambtenaar, een bloedmooie Siberische wetenschapster die een geheim met zich meedraagt (haar man is ooit opgegeten door een yeti), en het nieuwsgierige verstekelingszoontje van de spirituele gids. Na een paar bloedstollende scènes wordt diep in een grottencomplex de verstopte yeti (groot en harig en gespeeld door Ron Perlman) gevangen. Hier blijkt dat de Russische ambtenaar een heel ander plan in gedachten heeft dan het beoogde natuurhistorisch onderzoek: hij wil van het ongeliefde gebied een neonkleurig yetipretpark voor toeristen maken, met de aan kettingen gelegde yeti als hoogtepunt. Maar! Hoewel de yeti er woest en gevaarlijk uitziet, herkent het zoontje van de gids het zachtaardige karakter van het beest. ’s Nachts bevrijdt hij de yeti en verlost hem van zijn lot als attractie. In de ontroerende slotscène verstopt het jongetje zich in het yetibed, eet de yeti tot ieders blijdschap de ambtenaar op en begint John Bindernagel in alle rust met een cursus figuurzagen.

Mocht de yeti echt ontdekt worden, dan hoop ik voor de gemoedsrust van het beest dat yetisafari’s de meest exclusieve tripjes op aarde zullen worden. En voor mezelf hoop ik vervolgens op een ontluikende vriendschap met een schatrijke Rus.

Renske de greef