Blij, maar...

Stralend stond ze aan de balie. Ze had een positieve beschikking en mocht in Nederland blijven. Ze kwam uit Rwanda en vertelde dat haar man vijf jaar vóór haar uit Rwanda was gevlucht en ook in Nederland asiel had gekregen. Maar ze had al jaren niets meer van hem gehoord. Konden we haar helpen bij het traceren van haar man? Dat konden we. Via via kwamen we een paar dagen later aan een adres en een mobiel telefoonnummer.

Ik belde hem met het heuglijke nieuws dat ook zijn vrouw in Nederland asiel had gekregen.

Vergiste ik me, reageerde hij wat afstandelijk? Of kwam het omdat we hem tijdens zijn werk belden?

We spraken af dat zijn vrouw hem tijdens de lunchpauze vanaf ons kantoor zou bellen.

We installeerden mevrouw in een aparte kamer en dachten dat ze elkaar na zoveel jaren wel wat te vertellen hadden. Tot onze verbazing kwam ze na een paar minuten alweer naar buiten. Met betraande ogen. Haar man had in Nederland een andere vrouw leren kennen en had niet zoveel behoefte aan een ontmoeting met haar.