Probleemjongeren blijven toch dansen

Razend. Regie: Dave Schram. Met: Ko Zandvliet. In: 99 bioscopen ***

Mag het wat minder? Dat gevoel krijg je bij Razend, de vijfde Carry Slee-verfilming. Slee centreert haar boeken graag rond maatschappelijke thema’s, zoals loverboys (Lover of Loser) of anorexia (Radeloos), maar hier stapelen de problemen zich wel erg op. In Razend hebben we mishandeling, handtastelijkheid van leraren, dementie, alcoholisme, weggestopte jeugdtrauma’s, broederstrijd en vergoelijkende moeders.

Een hele klus om daar als regisseur nog een aardige film van te maken. Dave Schram komt een eind. Hij had overduidelijk plezier met de scènes waarin Sven, die stelselmatig door zijn alcoholistische vader bont en blauw wordt geslagen, een filmpje maakt met Roosmarijn, het meisje op wie hij heimelijk verliefd is. Ook pept hij de film op met dynamisch gefilmde free running-sequenties, een sport waarbij jongeren door de stad rennen en zo sierlijk mogelijk allerlei objecten gebruiken in hun traject, waardoor een soort choreografie tussen mens en stad ontstaat. Maar dan volgt opeens weer een rare scène waarin vader en zoon snikkend nader tot elkaar komen. De volgende Slee-bewerking mag wel wat radicaler. Snij er wat verhaallijnen uit, dat komt de geloofwaardigheid alleen maar ten goede.