Machtige stem Turrel zuigt je mee in de funk

Smoove & Turrell. Gezien: 11/10, Melkweg, A’dam. ****

Wat is de stem in de popmuziek toch een bepalende factor, denk je als het concert van Smoove & Turrell enkele nummers op gang is. De band swingt, maar de bijdrage van zanger John Turrell blijft ergens zwakjes boven het podium hangen. Totdat hij aanzet – of de technicus het schuifje met zijn geluid vindt in de mix – want vanaf de sprankelende single Slow Down legt Turrell zijn wil op aan de rest van de band met zijn donderende zang met schorre rafeltje.

Dit duo uit Newcastle – live een zevenmansformatie – stijgt boven de vloed aan mediocre nieuwe funkbands uit doordat ze hun dansritmes wikkelen in aangename liedjes in northern-soultraditie – de blanke Britse funk en soul die groot was in de jaren zeventig. Smoove, de producer van het stel, leidt alle songs in met een praatje en bespeelt de trommels.

Dat ze uit een arme industriestad komen, laten ze horen in sterk groovende nummers als Broke, Work Hard en Beggarman. Dat laatste liedje, van hun debuutalbum Antique Soul uit 2009, is het leukste dansnummer dat over de kredietcrisis is gemaakt. Over een uitgekiend funkritme zingt Turrell, met zijn Joe Cocker-vibrato: „Yeah-i-i-yeah! Feel the crunch! In the beggarmandisco!”

Turrell laat zijn kwaliteiten ook horen in enkele gevoelige ballades, zoals in Gabriel, over een verloren vriend. De band laat zich niet vastzetten in het funkhoekje: ze spelen een bijna onherkenbare interpretatie van Yazoo’s Don’t go, met fluitsolo, en een flard Push it van Salt-n-Pepa. In het slotnummer, een cover van I’m a man van de Spencer Davis Group, laten ze zich weer van hun sterkste kant horen: puntige funkmotieven, verankerd in een dwingende groove, met daar bovenuit een machtige stem die je meezuigt in de melodie.

    • Ron Rijghard