Discussie gesloten. Klaar uit

Schrijver Marcel van Roosmalen bezoekt een ‘masterclass Incasso’.

Een ‘positieve insteek’ moet schriftelijk worden beloofd.

MeerBusiness Amsterdam, een regionaal zakenplatform onder de bezielende leiding van het echtpaar Dimitri & Ursula van Zantvliet Rozemeijer – professionele netwerkers – we kenden het nog niet.

Ze organiseren overal borrels en strooien op het internet met tips voor ondernemers. Fotograaf Jan-Dirk en ik maakten in het kantoor van Incassade, deurwaarders & incasso, ergens boven een snelweg in Amsterdam-West, kennis met Ursula van Zantvliet Rozemeijer. We kwamen voor de masterclass Incasso – ‘Geld moet rollen, het liefst uw kant op’ – en stapten goedgemutst een lokaal binnen waar we een van de sprekers ontmoetten, een wat oudere man met bril die er zin in had. Gespreksonderwerpen waren onder andere ‘het inrichten van een incassotraject’, ‘overzicht van aanbieders op de incassomarkt’ en ‘extra stukken gereedschap’. De crisis en ‘de komende tweede crisis’ hadden ‘een stuk incassovraag zonder weerga gecreëerd’, waar je als ondernemer maar beter op kon inspelen.

Het prettig samenzijn werd verstoord door mevrouw Ursula van Zantvliet Rozemeijer, die me het lokaal uitsleurde. Ze droeg een strakke zwarte broek, had een roze trui om haar hals geknoopt en ze zei ‘mijn handen jeuken’.

Hoewel ze ons de avond tevoren totaal had uitgecheckt op het internet en daarna haar toestemming had gegeven voor onze komst, kwam ze hier bij nader inzien op terug.

Of we beseften dat de bijeenkomst plaats had onder de paraplu van MeerBusiness? Of we beseften dat incasso een gevoelig onderwerp was? Of we beseften dat deurwaarders en medewerkers van incassodiensten kwetsbare mensen waren?

We beseften.

Nee, we beseften niet!

We beseften totaal niet!

Waarom keken we dan zo blij?

En waarom hadden we acht jaar eerder lacherig over haar geschreven?

Geen idee waar ze over sprak. Ze eiste een schriftelijke verklaring waarin stond dat we positief over de bijeenkomst zouden berichten. Zo niet, dan volgden juridische stappen!

De spanning steeg.

Ze schreeuwde dat een incassotraject niet leuk was. Incassomedewerkers waren ook mensen, die hadden het al zwaar genoeg, niets om lacherig over te doen.

Er passeerden incassomensen, op weg naar de bijeenkomst. Ze lachten en zeiden dat ze wel leuk werk hadden. Dat werd genoteerd.

Ursula verbood dat er werd geschreven. „Er wordt geen pen gebruikt! Omdat ik het zeg! Omdat ik het zeg!”

Het zaaltje zat intussen vol, de cursusleider wilde beginnen. Hij kwam vragen of dat mocht. Ursula van Zantvliet Rozemeijer riep om hulp.

„Help!”

De directie werd erbij gehaald, een man met een grote bril en eentje met een grijze kuif.

Ze trokken zich drie meter verder met Ursula terug.

Ursula van Zantvliet Rozemeijer waarschuwde voor PowNews-achtige toestanden, voor zakelijke schade aan de totale beroepsgroep en voor onherstelbare imagoschade voor MeerBusiness Amsterdam! Ze eiste schriftelijk ondertekende verklaringen waarin verslaggever en fotograaf een ‘positieve insteek en toonzetting’ beloofden. Daarna trok ze zich terug op het toilet.

De directeuren van Incassade zaten met de kwestie in de maag. Ze hadden niets te verbergen, maar wezen erop dat de bijeenkomst werd georganiseerd ‘onder de paraplu van MeerBusiness’.

„Mevrouw voelt zich wat ongemakkelijk”, zei de directeur met de bril.

„Wij ook”, zei ik.

Die met de grijze kuif stelde voor om visitekaartjes te ruilen.

„Je weet nooit hoe een koe een haas vangt.”

Ik had geen visitekaartje.

Jan-Dirk ook niet.

Hiermee was het bewijs geleverd!

Ursula van Zantvliet Rozemeijer kwam van het toilet.

Eindelijk.

„Ahaa!”, zei ze. „Dan weet ik genoeg! Nu komt de aap uit de mouw!”

We staarden haar verbaasd aan. Ze kreeg rode vlekken in de nek en een trillende lip. De plaat bleef steken.

„Discussie gesloten. Einde oefening. Klaar uit. Discussie gesloten. Einde oefening. Klaar uit. Discussie gesloten. Einde oefening. Klaar uit. Discussie gesloten. Einde oefening. Klaar uit!”

De directeuren van Incassade wilden mijn telefoonnummer.

Die met de grijze kuif zei nog een keer dat je nooit wist hoe een koe een haas ving. En die met de grote bril zei dat hij met de handen in het haar zat, dat de discussie gesloten was en daarna dat zijn handen gebonden waren en dat de bijeenkomst plaats vond ‘onder de paraplu van mevrouw’.

Nou dan wisten we het wel.

Ursula van Zantvliet Rozemeijer begon weer.

„Discussie gesloten. Einde oefening. Klaar uit. Discussie gesloten. Einde oefening. Klaar uit!”

Dolgedraaid verlieten we het pand.

Een paar dagen later verscheen er op de website van MeerBusiness Amsterdam een verslag van de bijeenkomst. Het heette ‘MeerBusiness Partner Incassade verzorgt leerzame Masterclass’. Het stuk ging – met authentieke spelfouten – dieper in op de informatieve bijeenkomst. ‘De goden waren ons goed gezind toen ze ons in het zonnetje zette op de donderdagmiddag. Gastheer Bart Kolman, accountmanager Incassade had alles tot in de puntjes verzorgd. (...) Na deze educatieve presentatie was het tijd voor een borrel die uiterst goed verzorgd was. Vanaf moment 1 werden de bedrijfskaartjes uitgewisseld en dat ging door totdat de laatste deelnemer huiswaarts ging. MeerBusiness Amsterdam dankt Incassade voor de gastvrijheid en de leerzame Masterclass’.

Voor professioneel netwerken moet u bij Dimitri & Ursula zijn.

Discussie gesloten. Einde oefening. Klaar uit.