De bal is zoek in het vervolg op 'All Stars'

All Stars 2: Old Stars Regie: Jean van de Velde. Met: Peter Paul Muller, Danny de Munk, Thomas Acda. In: 107 bioscopen. **

All Stars 2 is een roadmovie waarin de vrienden van vroeger uit het elftal van Swift Boys voor een bruiloft naar Barcelona vertrekken, en onderweg anderhalf potje voetbal spelen: eentje tegen Duitsers, op een nudistencamping. Dat is een probleem, want buiten de microkosmos van een amateurvoetbalclub valt veel meer op hoe beperkt de personages zijn, die allemaal welgeteld een karaktereigenschap hebben: de botte hork (Daniël Boissevain), de goeiige sul (Thomas Acda) en de neuroot (Kasper van Kooten). Ze verzuipen in de grote wereld.

Hun belevenissen zijn zowel voor de hand liggend als ongeloofwaardig. De Franse gendarme lijkt uiteraard een creatie van Louis de Funès, heel belegen zijn ook de grapjes over de Duitsers en dat die geen humor hebben. Iets meer bij de tijd zijn aardige aanzetten om in te spelen op het Franse boerkaverbod. Maar het schiet allemaal niet op – All Stars 2 is een roadmovie die maar niet op gang komt, met de ene valse start na de andere. Voorbeeld van die besluiteloosheid: Danny de Munk speelt een homo die inmiddels hetero is, maar ook weer niet helemaal; nodeloos vergezocht allemaal. De eerste All Stars was een van de meest sfeervolle, geslaagde Nederlandse komedies van de afgelopen twintig jaar. Maar dit vervolg komt daar niet in de buurt. Opmerkelijk is de ambivalentie over de positie van de zweverige Nemo (Cas Jansen), die zich tot de islam heeft bekeerd. Hoort hij nog bij de oer-Hollandse vriendengroep, of kan hij wel gemist worden?

All Stars 2 kreeg een lelijke knauw door het overlijden van Antonie Kamerling, die meespeelde in de eerste film en ook in het vervolg een belangrijke rol zou hebben. Zijn personage, Hero, is nu vrij dominant op de achtergrond aanwezig en de film bevat steeds nadrukkelijker verwijzingen naar diens droevige einde. Dat is een vergissing, want die feiten zijn veel te zwaar voor deze jongensfilm. De kijker bekruipt op den duur een ongemakkelijk gevoel, alsof hij per ongeluk op de begrafenis terecht is gekomen van iemand die hij niet persoonlijk heeft gekend.

Peter de Bruijn