Een hyena zou absoluut beledigd zijn

In verband met een snuffende neus, een doorgesnoten sjaal om mijn hals en mistroostige blikken naar buiten, waar het grijs was en miezerde, besloot ik mezelf te trakteren op iets wat ik al sinds vorige week woensdag wilde: The Lion King 3D.

Ik was tien toen ik The Lion King in de bioscoop zag, en ik was diep, diep onder de indruk. Roerloos keek ik toe hoe in de openingsscene rijen giraffennekken sierlijk bogen, er formaties flamingo’s overvlogen en een soort blauwe kippen zenuwachtig wegschoten voor de stampende tred van kolossale olifantenpoten. Niet lang daarna kreeg ik voor mijn verjaardag het cassettebandje met de soundtrack, waar ik vervolgens op mijn gele walkman naar luisterde. Elke dag. Tot op de dag van vandaag ken ik iedere maat uit mijn hoofd, en kan ik zelfs de meerstemmige hyena-achtergrondkoortjes meezingen – het meest was ik fan van Scar.

En nu was de film opeens weer op een groot scherm te zien. Hij draaide een paar dagen als een marketingstunt in de VS om de nieuwe, verbeterde Lion King -dvd aan te prijzen, maar de film bleek opnieuw zo populair dat hij weer terug is, in plichtmatig 3D-jasje, om kinderen opnieuw te overtuigen en twintigers de kans te geven om wederom de meerstemmige hyena-achtergrondkoortjes mee te zingen.

Op weg naar de bioscoop vroeg ik me af of er ook een kans was dat het zou tegenvallen: inmiddels heb ik ook kritiek op de film gelezen, en weet ik dat The Lion King door veel mensen als racistisch, seksistisch en homofoob wordt beschouwd. Slechterik Scar heeft immers zwarte manen, waar die van de moedige leeuwen roodkleurig zijn. Ook zouden de accenten van de hyena’s laten zien dat zij arme minderheidsgroepen symboliseren, die zodra ze de kans krijgen het land in een ghetto veranderen. Daarbij betreft het een louter patriarchale maatschappij, waar de leeuwinnen in tijden van nood smachtend moeten afwachten tot een Man ze komt redden. En Scar doet blijkbaar denken aan een valse roddelnicht met een sik.

Zelf heb ik dat er nooit zo in gezien, al vond ik wel dat er een vorm van discriminatie in zat: ik denk dat als een hyena de film was gaan zien, hij absoluut beledigd zou zijn. De hyena’s worden behoorlijk gedemoniseerd. Eigenlijk is er een hele generatie kinderen opgegroeid met het idee dat het in de natuur van deze beesten zit om als een soort kwijlende Dolle Dwaze Dagen-shoppers elk stuk land binnen een mum van tijd kaal te plukken, om daarna gelukzalig aan hun eigen poot te gaan knagen.

Natuurlijk had ik, nu ik de film opnieuw zag, kunnen letten op die subliminale boodschappen, op de accenten en de manenkleur, op de stofwolken die schijnbaar heel kort SEX spellen als Simba ergens neerploft. Maar ik was te druk bezig met het wegvegen van de tranen achter mijn 3D-bril en het hardop meezingen – net als de rest van de zaal vol twintigers.

Renske de Greef