Troost bij een als vampier verklede middenstander

In De Stiefmoeder, het nieuwste boek van Renate Dorrestein, wordt op spannende wijze de lotgevallen van een saai gezin beschreven. Het is een extra light versie van Kochs Het Diner.

Het lijkt wel of Renate Dorrestein er een sport van maakt om aan de hand van steeds onbenulliger personages toch uitstekend leesbare en spannende boeken te maken. Met de aangename leesbaarheid zit het in De stiefmoeder wel goed, maar echt spannend wil het verhaal over een volgevreten naaldkunstenares (‘quiltster’), haar sullige man en puberende stiefdochter niet worden. Qua thematiek en gelikte stijl doet deze nieuwe Dorrestein denken aan Het diner en Zomerhuis met zwembad van Herman Koch. Maar het is een ‘extra light’ versie daarvan, omdat er bij Dorresteins personages geen greintje kwaad zit.

Het verhaal wordt achtereenvolgens verteld uit het perspectief van de 40-jarige stiefmoeder Claire, haar man Axel, een makelaar van 52, en diens 16-jarige dochter Josefien. Claire wil geen kinderen van zichzelf. In haar hart koestert ze een diepe minachting voor haar stiefdochter, die ze omschrijft als iemand ‘die nog nooit in haar leven iets heeft weten af te maken, die zelfs voor haar brommerrijbewijs is gezakt en van wie blijkbaar niemand vindt dat ze iets verschuldigd is aan degene die al twaalf jaar met haar vader is getrouwd.’ Zo’n vrouw dus. Als ze een paar dagen in Engeland verblijft, koopt ze een foeilelijk cadeautje voor Josefien, niet om het kind blij te maken, maar om haar man, met wie ze ruzie heeft, mild te stemmen. Het komt erop neer dat ze jaloers is op Josefien omdat ze meent dat haar man zijn dochter voorrang geeft.

Dit artikel is verschenen in de boekenbijlage van NRC Handelsblad van 7 oktober, pagina 10. Het hele artikel is hier te lezen.