Schaamstreek

Met mijn wijsvinger gleed ik langs de ruggen in de kast en hield stil bij een boek van Bob den Uyl met een ijzersterke titel: De ontwikkeling van een woede.

De titel was door mijn hoofd geschoten toen ik bondscoach Bert van Marwijk hoorde praten over de blessure van zijn aanvaller Arjen Robben.

Van Marwijk is van huis uit een rustige man. Tijdens persconferenties brengt zijn lage timbre rust; hij laat zich niet snel uit de tent lokken.

De afgelopen week liep Arjen Robben verloren rond in het spelershotel. Een rondje fietsen, meer mocht hij niet. Hij had last. Last van de schaamstreek. Vage plek. Waar begint en eindigt de schaamte in die zone van je lichaam? Bij zijn club, Bayern München, hadden ze tegen Robben gezegd dat hij maar door de pijn heen moest bijten.

Robben en pijn, het gaat al jaren hand in hand. Meestal lees je het woord ‘blessure’ nog in dezelfde zin waarin zijn naam wordt genoemd. Robben was de trotse bezitter van de meest besproken spier van het laatste WK.

De hamstring van Robben, wie kent hem niet?

Achteraf beweerden de Duitsers dat het Nederlands elftal Robben te veel had laten spelen tijdens het toernooi, waardoor zij de voetballer aan het begin van het nieuwe seizoen geblesseerd terugzagen.

Daar moet de woede van bondscoach Van Marwijk zijn ontstaan. Het werd een zaak waarin hij zich nog netjes opstelde. De KNVB haalde namens hem de kolen uit het vuur. Maar binnen bij Van Marwijk moet het lava zijn gaan koken. Van buiten zag ik niets, maar dat is het verraderlijke van woede.

Sinds Bob Den Uyl weet ik dat een woede zich ontwikkelt.

Het begint met binnensmonds foeteren. Totdat je, als anti-Bayernman, maar een geparkeerde BMW hoeft te zien om er met je vuist een deuk in het dak te rammen.

Afgelopen week beweerde Bayern dat de schaamstreekblessure van Robben tijdens het trainingskamp van het Nederlands elftal verergerd was. De medische staf van Oranje kwam er achter dat het om een liesbreuk ging. De Duitsers moesten blij zijn dat het lek boven was. Maar nee, Van Marwijk hoorde weer verwijten uit Beieren.

De woede was nu tot volle wasdom gekomen. De agressie kwam vrij op een persconferentie. Ik wist niet wat ik zag. Een furieuze Van Marwijk maakte gehakt van de Duitse club. Zo stond het gisteren vertaald in Bild am Sonntag: „Ich bin fertig mit Bayern. Ich ärgere mich kaputt über sie.”

Gistermiddag kwam de reactie van Bayern bij monde van voorzitter Rummenigge. Nederigheid alom. De Duitsers waren juist vol lof over het Nederlandse kamp. „Van Marwijk moet iets verkeerd begrepen hebben.”

Daar zit Van Marwijk dan, met zijn woede. Gooit hij eindelijk alles eruit, zeggen ze dat je niet goed hebt geluisterd en word je weggezet als Gekke Henkie.

Ik pakte het vergeelde boek van Bob den Uyl erbij. Ik vond een mooie zin in het titelverhaal: „Je vindt niet wat je zoekt, maar alleen dat wat je niet zoekt.”

Wellicht is het voor Van Marwijk een geschikte overpeinzing tijdens de Afwikkeling van een woede.

Wilfried de Jong