Grote domper: ik vlieg eruit als presentator

De Nederlandse tv bestond afgelopen weekend zestig jaar. Hanneke Groenteman is daar nog steeds een gezicht. Maar haar hart ligt bij de radio. „Nasdrin weekte mijn tranen los met zijn fokking Kalf.”

Nederland, Naarden, 29-09-2011 Presentatrice Hanneke Groenteman op de set van het tv programma 'sterren op het doek' van omroep Max dat zij presenteert. Voor hollands dagboek. foto: Bram Budel Bram Budel

Donderdag, 29 september

Toen ik 12 was kwam de televisie in ons leven. Wij, de Groentemannen, waren fanatieke radioluisteraars en dat ben ik eigenlijk altijd gebleven. Als ik gedwongen werd te kiezen werd het de radio. Ik werk voor beide, momenteel bij Omroep Max (Sterren op het Doek), bij RTVNH De Klaaglijn. Allebei heerlijk, maar omgekeerd evenredig inspannend.

Vandaag om 6 uur op voor opnames met een BN’er (tot januari geheim) die door drie schilders geportretteerd wordt. Intensieve opnames, zeer aardige BN’er, interessante kunstenaars. Moe, erg moe, naar Amsterdam geracet om net op tijd nog mijn wekelijkse radioprogramma De Klaaglijn te kunnen presenteren. En dat is dan toch...relaxen. Lachen, improviseren, met producer Carla Nolte een uur lang klagers en beklaagden koppelen en vaak tot oplossingen komen. Dat uurtje is mijn snoepje van de week, lekkernij na de omslachtige drukte van de televisie.

Om zes uur thuis, te moe voor de hectiek van de Doorgedraaide Wereld. ’s Avonds naar een concert van Paul de Munnik en Maarten van Roozendaal: Heimwee naar de Hemel, heerlijke avond vol liedjes van dode, meest Nederlandse zangers. Bram Vermeulen, Robert Long, Cornelis Vreeswijk, Ramses Shaffy, Toon Hermans, Jules de Corte. Voluit zingen, randje kitsch, zoals dat hoort bij chansons.

Vrijdag

Groot deel van de dag bij mijn caravan in Loosdrecht (met griepje, lekker in de zon) het nieuwe, hilarische boek van Marcel van Roosmalen zitten lezen: Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt. Wat een benijdenswaardige pen heeft die man toch!

Voor het lekker ook een paar verhalen van David Sedaris, ook hilarisch, maar anders. Weggedommeld bij het fletse Gouden Kalveren-non-gala, wakker geschud door de geëngageerde flitstoespraak van de Nederlands-Marokkaanse acteur Nasrdin Dchar, Gouden Kalf voor beste acteur. Nasrdin ontroerde me al diep met zijn theatersolo Oumi (tekst Maria Goos) en nu weekte hij mijn tranen weer los met zijn fokking Kalf.

Zaterdag

Heerlijke radiodag: TROS-Nieuwsshow, Kamerbreed, Argos. ’s Avonds dinertje wegens AOW-leeftijd van lieve vriendin Karin. Met Patricia de Groot (redacteur Hella Haasse) lang nagepraat over de grote schrijfster en haar vredige einde. En over de altijd boze Willem Nijholt (al twintig jaar boos op mij, vergeten waarom), die onder haar redactie en geïnspireerd door de vriendschap met Hella Haasse een prachtig boek geschreven schijnt te hebben. Ga ik lezen.

Zondag

Vandaag, een zonovergoten dag, was Pietdag. Dat wil zeggen: met familie en vrienden stilstaan bij het overlijden van mijn oudste neef Piet. Hij had leukemie, was 15 jaar en is nu al langer dood dan hij geleefd heeft. Maar zo voelt het niet. Elk jaar komen we bij elkaar, gaan naar zijn graf op de Nieuwe Ooster in Amsterdam en denken met elkaar aan hem. Hij is trouwens altijd in onze gedachten. Zelfs mijn kleinkinderen van tien, die Piet nooit gekend hebben, waren erbij. Gefascineerd door dat jongetje dat twee jaar ziek was. En zo dapper. Ontroerend. Jacques Vriens schreef een mooi boek dat over Piet en zijn ziekte zou kunnen gaan: Achtste groepers huilen niet. Ik heb het Kobus en Olivia gegeven, hoop dat ze het lezen. Alhoewel, waarom eigenlijk? Ik vond het mooi, ik heb de neiging iedereen alles op te dringen wat ik mooi vind. Moet ik eens mee ophouden, te beginnen bij mijn kleinkinderen.

Maandag

Door het land gecrosst in mijn gedeukte autootje langs de ateliers van de drie kunstenaars voor Sterren op het Doek. Zo’n leuk onderdeel van het programma: een week na de poseersessie kijken we hoe de schilders gevorderd zijn. We komen met een hele ploeg in zo’n atelier, soms een huiskamer, soms een riante werkruimte.

Vandaag van alles wat. En overal schilderijen die niet altijd mijn smaak zijn, maar wel mijn bewondering afdwingen omdat ik zelf nog geen kat kan tekenen. De schilders worstelen ditmaal nog met hun model, dat wil zeggen, het model beviel ze enorm, maar hoe krijgen ze dat portret zo dat ze er zelf blij mee zijn? Of ze gekozen worden, ach, zeggen ze allemaal, dat is een kwestie van smaak. Stiekem is het natuurlijk toch leuk. Ik heb wel al een voorkeur, maar hou die voor me uiteraard.

Dinsdag

In Rijnsburg, waar ik als klein kind ondergedoken zat, heb ik voor de plaatselijke tv gepraat met schoolkinderen over oorlog, onderduiken, veiligheid. Naar ons oude huis geweest, veel vergeten herinneringen kwamen boven.

’s Middags op de rechtbank in Utrecht een symposium voorbereid voor Eva Meillo, de jonge succesvolle officier van justitie die drie jaar geleden, 34 jaar oud, moeder van een kindje en hoogzwanger, verongelukte in Thailand. Zij was de dochter van een vriendin van mij. Op 12 oktober wordt een bundel gepresenteerd met herinneringen van diverse collega’s aan Eva en haar werk, De Rood Gevoerde Toga.

Na lezing krijg ik eindelijk meer zicht op het werk van het Openbaar Ministerie. Advocaten zijn BN’ers, sterren in series, niet weg te denken uit de media. Maar het OM komt eigenlijk alleen in het nieuws als een zaak misgaat. In de televisieserie Overspel speelt Ramsey Nasr een officier van justitie, maar die houdt zich dan weer voornamelijk bezig met de ontrouw van zijn vrouw. De hele dag in de auto (radio) en ’s avonds (televisie) overspoeld met de hype over de ‘aangeschoten’, te beschouwende Job Cohen, die de hype over de omhoog geschoten gepassioneerde Nasrdin verdrong. Arme Job Cohen. Fatsoen wordt duur betaald.

Woensdag

Niets vermeldenswaardig, behalve dat het in mijn overspannen week de zen-dag is: oppassen op mijn kleinste kleinkinderen. De buitenwereld is ver weg, binnen ruikt het naar luiers en Brinta. Goed. Thuis geniet ik, zoals elke dag, van mijn favoriete site: www.tv-willemijn.nl. Mijn startpagina. Daar staat het meest afdoende, geestigste en puntigste commentaar (met foto!) op de Nederlandse televisie op. Aanrader!

Donderdag 6 oktober

Buiten (weer) en binnen (leven) wisselend bewolkt. Vergaderd over nieuwe gasten voor Sterren op het doek. Daarna genoten van de lunchvoorstelling Meepesaant, Marcel Musters (30 kilo lichter!) en Marc Marie Huijbregts als twee Tilburgse zussen, nu al een theaterhit en terecht! Dan een grote domper bij De Klaaglijn: door draconische bezuinigingen bijRTVNH vlieg ik eruit als presentator, mijn lievelingsklusje! Vaste medewerkers en freelancers moeten weg, begrijpelijk maar bitter.

’s Avonds een bad van plezier bij een concert van Paul de Leeuw met het Metropole Orkest in de Heineken Music Hall. Onweerstaanbare energie, hard meezingen met z’n vijfduizenden, weg met de somberte, Vlieg met me mee naar de regenboog!

Morgenochtend weer een opname van Sterren op het Doek, nu wakker liggen van de vraag: WAT MOET IK AAN????

    • Hanneke Groenteman