Column

Zo trots als ’n Niehe…

In alle artikelen over de vorige week overleden schrijfster Hella Haasse werd niet alleen haar vakmanschap geprezen, maar ook haar bescheidenheid. Vooral dat laatste maakte haar nog groter of eigenlijk de allergrootste. Hetzelfde gold voor Steve Jobs.

In dat kader was het aardig om de heer Ivo Niehe masturberend ten onder te zien gaan bij Pauw & Witteman. Hij had het over zijn optreden in Parijs, de stad waar ik net vandaan kwam omdat ik naar een van de laatste voorstellingen van zijn collega Charles Aznavour was geweest. Een ontroerd Olympia zag een breekbare chansonnier. Aznavour is 87, maar dat is niet de reden waarom hij stopt. Dat is Niehe. Ivo Niehe. Heel Frankrijk fluistert zijn naam. Ivo is de nieuwe Yves Montand.

Er wordt geroddeld dat hij Carla Bruni bezwangerd heeft. Het zou zomaar kunnen. Het gerucht gaat ook dat hij afgelopen week op Père-Lachaise alvast een plekje gereserveerd heeft. In de buurt van Chopin, Jim Morrison of Oscar Wilde.

Wie het leeglopen van de televisiepresentator nog niet gezien heeft moet echt even op YouTube kijken. Daar is het een regelrechte hit. En terecht. Het is ronduit hilarisch.

Moest weer eens aan mijn Amsterdamse vader denken. Die zei in dit soort gevallen altijd: „Als niemand je kietelt dan moet je het zelf doen!”

Gisteravond zou hij weer gast zijn bij Paul & Jeroen, maar dat heeft de coryfee afgebeld. Ik denk op aanraden van vrouw en kinderen. Die zullen gezegd hebben: „Doe maar niet lieverd!”

Wel jammer omdat het na afloop aan de bar van de Amsterdamse studio altijd best wel gezellig kan zijn. Ik zag het gesprek tussen Ivo en Jeroen al voor me. Ivo pochend over zijn Parijse successen („Net met het theater gebeld en ze staan nog te klappen!”) en Jeroen over zijn meer dan 200 veroveringen („En dan tel ik het op de schoot van de fröbeljuf zitten niet eens mee!”).

De bekentenis van Jeroen was een mooi televisiemoment, maar voor ons mannelijke BN’ers ook een tegenvaller. Wij, de Jan Mulders en Matthijsen van deze wereld, weten als geen ander dat beroemdheid erotiseert. Vrouwen bij de vleet. Mailend, bellend, ouderwetse liefdesepistels schrijvend, maar zich ook wanhopig vastklampend aan de bumpers van onze auto’s. Overal vrouwen. Tochtige , hunkerende singles. Jeroen heeft dat ook. Maar wij zagen Jeroen als de keizer, de absolute kampioen. Wij schatten hem in op Prins Bernhardaantallen. Een kleine 2.500 trofeeën minimaal. 4.000 had ik ook geloofd. Onbereikbare aantallen. En nou biecht hij er iets meer dan 200 op. Meer niet! Dat moet hij jokken. Jeroen weet ook: 200 is Jupiler League. Bij 200 zit je op het niveau van Andries Knevel en Hirsch Ballin. Piet Hein Donner heeft er meer gehad. Balkenende zit daar zelfs nog boven. Jeroen is bij velen met een genadeklap van zijn sokkel gelazerd.

„Weg droom”, riep een aantal goede vriendinnen, die voorheen graag een beschuitje met de krullenbol hadden willen eten. Niks prettiger dan een door de wol geverfde ervaringsdeskundige in de dampende sponde. Maar nu willen ze niks meer met zo’n loser.

Vijfentwintig jaar lang elke dag op televisie en dan maar 200 vrouwen. Het wordt tijd dat die homo weggepest wordt.

Zelf denk ik dat Jeroen ons niet voor het hoofd wilde stoten. Dat hij ons, de gewone BN’ers, een beetje in onze waarde wilde laten. En dat hij onze vrouwen niet ongerust wilde maken. Hij had in dat programma natuurlijk ook nog eens die hondstrouwe Rick Nieman tegenover zich zitten. Dan kan je ook niet te hoog inzetten.

Maar jammer dus dat Niehe gister niet bij Pauw & Witteman zat. Het had, zeker na afloop van de uitzending, een mooi gesprek kunnen worden. Een gesprek over nederigheid. Nooit hoog inzetten. Altijd anderen over je laten praten. Zeker als je beroemd bent. Bescheidenheid dus. Dat had Ivo van Jeroen kunnen leren.