Treuren om het verloren mysterie

Nu Jobs is overleden, verlangt deze fanboy naar een nieuwe geniale despoot.

Zo één die beslissingen voor het volk neemt, omdat het volk niet weet wat het wil.

Op Facebook heb ik opgesomd hoeveel Apple-apparaten ik in huis heb, als een soort repeterend Onze Vader. Onze vader was Steve Jobs, en de opsomming kwam tot tien. Onder die tien apparaten drie iPhones van verschillende generaties. De eerste generatie iPhone was nooit te koop in Nederland; ik heb de mijne naar Nederland laten smokkelen voor 500 euro.

Ik ben een fanboy.

Ik heb mezelf ooit wel geprobeerd te overtuigen dat het niet zo is, maar ik kwam er op een feestje achter toen een jongen zei dat zijn HTC beter was dan mijn iPhone. Ik kon geen argumenten aandragen waarom hij ongelijk had. Niet omdat die argumenten er niet waren, maar omdat er een blinde vlek voor mijn verstandelijke vermogens schoof. Ik heb de jongen met de HTC verder gemeden die avond, omdat ik hem geen pijn wilde doen. Of dat zeg ik verkeerd: natuurlijk wilde ik hem wel pijn doen. Maar achteraf uitleggen waarom – tja.

Ik ben een fanboy, maar wel een late fanboy. In de afgelopen jaren zijn alle niet-Apple-apparaten langzaam het huis uitgewerkt. De ommekeer kwam voor mij door de iPod. Op een dag werd ik wakker en ik moest er een hebben. Dat klinkt alsof er een burning bush in een droom voor me was verschenen, maar het was technologischer van aard: ik realiseerde me hoe briljant het eigenlijk was dat er een apparaat bestond dat al je cd’s kon bevatten. Dat je op elke willekeurige plek kon luisteren naar de muziek waar je op dat moment zin in had. Nu heel normaal, maar het is nu heel normaal door Apple.

Die eerste iPod ligt in een la, en ik merk aan mezelf dat ik een beetje aarzel om te zeggen dat-ie het niet meer doet. Ik wil niemand de gelegenheid geven zie je wel, zo geweldig zijn die dingen van Apple nu ook weer niet te zeggen – elke kritiek op Apple doet me een beetje pijn.

Een fanboy, dus.

Ik ben normaal gesproken niet iemand die treurt om mensen die ik niet persoonlijk gekend heb, maar als die mensen het vermogen hebben gehad de wereld beter te maken, doet het pijn als ze doodgaan. Mijn wereld, moet ik zeggen; er is vast wel iemand die een redenering op kan zetten waarom Steve Jobs de honger in Afrika bestreed met de manier waarop hij Apple-producten in de markt zette, maar dat zou te ver gaan. Mijn wereld, dan: ik treur als er een schrijver doodgaat van wie ik nog veel meer boeken had willen lezen, en ik treur als er een man doodgaat zonder wie Apple straks geen richting meer heeft.

Geen richting, nee.

Tot de dood van Steve Jobs was Apple een verlichte dictatuur. Vanaf gisteren is Apple weer een bedrijf.

Waar ze natuurlijk pogingen gaan wagen in de geest van Steve verder te gaan, maar er gaat vast zoiets vreselijks als democratie insluipen, en democratie zal Apple pijn gaan doen. Een raad van directeuren die compromissen gaat sluiten. Dat naar het volk gaat luisteren. Het volk morde toen er afgelopen dinsdag geen iPhone 5 werd aangekondigd. De iPhone 4S is een veel beter apparaat dan de 4, maar het volk wilde iets zien met een nieuw uiterlijk (en het volk had zichzelf opgejut, dus het volk had de teleurstelling aan zichzelf te wijten). Op een vergaderzaal in Cupertino zit binnen een maand een kluitje pakken bij elkaar dat met enige terughoudendheid, en daarna met groeiend enthousiasme, overlegt over een telefoon waar een 5 opstaat. Veel hoeft er niet aan de technologie te veranderen, want we hebben al goeie technologie, maar het volk wil een 5 zien.

Daar gaat het mee beginnen.

Want dat volk dat zichzelf opjut – ik denk niet dat die raad van directeuren daarmee om kan gaan.

En met dat hitsige volk gaat Apple de volgende fout maken. Als Apple over een jaar een presentatie houdt, gaan ze niet alleen aankondigen wat er een week later in de winkel ligt; ze gaan ook aankondigen wat er over een half jaar in de winkel ligt. Weg mysterie. En hoe kan ik mijn religie beleven (want dat is mijn fanboyheid natuurlijk, religie) als het mysterie er niet meer is?

Apple wordt weer een bedrijf.

Ik hoop dat ik mijn godsdienst nog een tijdje kan uitoefenen, natuurlijk – Apple maakt mijn wereld beter, en ik hoop dat ze dat blijven doen zolang mijn wereld bestaat, maar zonder Steve… Tja.

Mijn mantra op Facebook: een iPod tweede generatie, een iPod Classic, een iBook, een MacBook, een MacBook Air, een Cinema Display, een iPhone 1, een iPhone 3G, een iPhone 4, een iPad.

Fanboy.

Ach – het komt allemaal wel goed. Ergens out there loopt een eigenwijs joch dat ons zijn visie met veel brutaliteit en charme op gaat dringen, en misschien komt-ie bij Apple te werken, maar misschien begint-ie zelf een bedrijfje in de garage van zijn vader. Hij hoeft geen briljante technicus te zijn, als-ie maar een geniaal despoot is. Iemand die beslissingen voor het volk neemt omdat het volk niet weet wat het wil. Steve Jobs liet de dvd-drive weg uit de MacBook Air, en als Steve gewoon gebleven was, was de dvd binnen een paar jaar een zachte dood gestorven. Nu is het wachten op iemand anders die de ontwikkeling aanjaagt. Die komt er wel. Het komt goed.

Maar vandaag treur ik, want er is iemand dood die mijn wereld beter heeft gemaakt.

Walter van de Berg is schrijver en was vroeger computerprogrammeur.