GOD VAN HET MASSA- iNDIVIDUALISME

Als Steve Jobs sterft, heerst er op de bedrijfscampus van Apple grote verslagenheid.

Maar ook nu verliest het computerbedrijf niet zijn beruchte zwijgzaamheid.

Eén voor één knielen Apple-medewerkers met hun iPhones voor het inderhaast opgetrokken gedenkteken voor het hoofdkantoor van Apple. Ze weten net dat Steve Jobs, de charismatische medeoprichter van technologiebedrijf Apple is overleden.

Het is puur toeval dat ik net bij Apples ‘moederschip’ in Cupertino ben als het nieuws bekend wordt. Om een weinig verheffende reden: een T-shirt met opdruk in de Apples Company Store: ‘I visited the Apple Campus. But that’s all I’m allowed to say.

Ook de Apple-medewerkers doen er het zwijgen toe als de vlaggen voor de deur van het hoofdkwartier halfstok worden gehesen. Het is even na vieren, en het personeel dat al klaar is met werken staat buiten te wachten op de luxe touringcars die Apple voor forenzen inhuurt. Ze hebben het nieuws over Jobs overlijden gehoord via de Apple website: „The world has lost a genius.” Er was geen mededeling voor het personeel. Dat moest het lezen op Twitter of horen op de radio.

Maar het devies luidt zoals altijd: geen commentaar. De medewerkers buigen hun hoofd over de iPhone en willen niets zeggen. Zwijgen is het Apple-beleid, zelfs als de oprichter van het bedrijf aan een slopende ziekte overlijdt. Het pr-team komt naar buiten om nieuwsgierigen van de stoep te vegen. Later komen ook beveiligingsmensen erbij staan, oortjes in en armen over elkaar.

Niet iedereen kan stil blijven. Een medewerker, hij wil niet met zijn naam in de krant, staat met tranen in zijn ogen naar het gedenkteken te kijken. Het is maar een eenvoudig bosje bloemen en een tijdschriftcover voor het adresbord One Infinite Loop – het adres van Apple’s hoofdkwartier is een knipoog naar een klassiek computerprobleem. Het is genoeg om hem vol te laten schieten. „Ik werk al veertien jaar voor Apple. Ik hield van Steve en van alles waar hij voor stond. De toespraken die hij aan medewerkers gaf waren zo enorm motiverend.” Zijn stem breekt, hij draait zich om en loopt naar zijn auto.

Op dat moment arriveert het mediacircus: satellietwagens, cameratechnici en presentatoren van nieuwsprogramma’s hebben zich naar Cupertino gespoed om afscheid te nemen van een van de opvallendste zakenmensen van de laatste dertig jaar. Al langer was duidelijk dat de Apple-oprichter ongeneeslijk ziek was – de laatste drie weken kwam hij niet meer buiten, weet een Apple-watcher.

Toch openden alle nieuwsshows met dit nieuws uit Silicon Valley. „Je hoopt eigenlijk dat hij onsterfelijk is en opnieuw een magische comeback maakt. Maar het was hopen tegen beter weten in”, zegt Robert Scoble, een blogger uit de buurt. Toen hij het nieuws hoorde zette hij zijn auto aan de kant om even bij te komen van de schrik. Daarna reed hij richting Cupertino, „Ik ken het hier nog van toen ik als kleine jongen perziken jatte. Samen met mijn moeder schroefde ik in de jaren zeventig Apple-moederborden in elkaar. Dat was in de tijd dat ze gebrek aan personeel hadden en huisvrouwen inschakelden om mee te helpen.”Cameraploegen verzamelen zich rond Scoble. Hij vertelt het verhaal tegen iedereen die het horen wil en spelt telkens geduldig het adres van zijn website Scobleizer.com.

In de groeiende groep journalisten gaat de geruchtenmolen vanzelf draaien. Woensdag waren ze hier nog voor de aankondiging van de iPhone 4S – een toestel dat niet de verwachte iPhone 5 was. Zou Apple bewust gas teruggenomen hebben om het product niet te laten botsen met Jobs naderende overlijden? Zulke vragen worden in de broeierige geruchtenmachine al snel opgewaardeerd tot eigen waarheid.

Bij het huis van Jobs aan Waverley Street, in Palo Alto, een half uur rijden verderop, is het rustig – al hebben agenten voor de zekerheid net de straat afgezet. De familie Gee woont vlak om de hoek. Ze leggen een bosje bloemen neer en een steentje met het woord Miracle, wonder. Jane Gee heeft tranen in haar ogen als ze vertelt hoe ‘gewoon’ de familie Jobs was. „Hij deed gewoon zelf zijn boodschappen.” En dat terwijl Jobs, multimiljardair, met z’n producten de wereld veranderde. „Mijn zoon ontwerpt nu apps voor de iPhone.” Ze raakt hem aan. Opnieuw een snik.

Haar man, Bruce, werkte in de jaren negentig voor Apple. „De familie Jobs deed altijd mee met de buurt. Het is een normaal huis zoals je ziet, niet afgesloten met hekken zoals je bij andere miljardairs in de buurt ziet. Met Halloween kregen alle kinderen hier bakken vol snoep. Maar wel gezonde snoepjes, want het waren echte healthfreaks.”

Gee schrijft een persoonlijke boodschap met viltstift op de stoep voor Jobs’ huis. Veel andere omstanders doen dat ook. Zoals Jared Freeman: RIP, thanks for the iPhone tech. Apples are awesome.

Lees ook het opiniestuk ‘Treuren om het verloren mysterie’ van Apple-adept Walter van den Berg op Opinie, pagina 16 en 17