200

Afgelopen weekend vertelde schrijver James Worthy bij Spuiten & Slikken dat hij met honderd meisjes naar bed is geweest. Een mooi rond getal.

Het gebeurde binnen een paar seconden. Ik zapte er langs en zapte net niet snel genoeg door om het te kunnen ontwijken. Ik ben een slechte tv-kijker: ik kan niet tegen ontboezemingen, ik kan niet tegen mensen die elkaar om vergiffenis vragen. Ik heb een buitenproportioneel gevoel voor plaatsvervangende schaamte, ik zap direct weg bij gênant slechte Idols-kandidaten en te openhartige talkshowgasten.

„Hoe versier je ze dan?”vroeg Nicolette Kluijver. „Ja gewoon man”, bromde James, alsof hij spijt had dat hij het überhaupt had gezegd, „eindeloos met ze ouwehoeren”.

Harry Mulisch deed het naar eigen zeggen met meer dan duizend vrouwen. Maar dat was dan ook een heel goeie schrijver. Hij legde het eens uit: nee, duizend was niet veel als je bedenkt dat hij elke avond naar het café ging. En als je naar het café ging, ja, dan nam je altijd wel een meisje mee. Je vraagt je af hoe een Mulisch-biograaf in spe dat gaat opschrijven. Op chronologische volgorde of op alfabetische? Worden er in de biografie spreadsheets opgenomen, matrixen, data clouds? En hoe worden ze alle duizend achterhaald? Kunnen ze zich melden op een website? www.ididharrymulisch.com?

Ik was blij dat ik Kwestie voor kiezen had gemist, waarin interviewer Rick Nieman Jeroen Pauw vroeg hoeveel vrouwen hij ‘had versleten’ – alleen linkten zo veel Facebookvrienden door naar het fragment dat ik het wel moest zien, zoals je jezelf niet kunt inhouden naar een ongeluk langs de kant van de weg te kijken. In eerste instantie wilde Pauw het niet zeggen, maar Nieman drong aan. Pauw zei dat hij ‘versleten’ respectloos vond klinken. „Met hoeveel vrouwen heb je dan het bed gedeeld?” herformuleerde Nieman het. Honderd? Tweehonderd?

Er staat een mooie zin in de indertijd (2006) gehypte debuutroman Special Topics in Calamity Physics van Marisha Pessl: „Dad picked up women the way certain wool pants can’t help but pick op lint.”

Pauw knikte bij tweehonderd. Ik keek door mijn vingers heen. Ik vraag me altijd af waarom ik het gênant vind. Omdat de gast onbekommerd antwoordt, of omdat de interviewer zo schaamteloos is het te vragen? In dit geval maakte de interviewer een buiginkje voor Pauws bicentennial, „Respect.” Rick Nieman, al jaren getrouwd, was vol bewondering. Schaamteloos.

Met hoeveel mannen zou Hella Haasse het bed hebben gedeeld? Dat was ook een heel goeie schrijver.