Op Ibiza

Momenteel ben ik met mijn vrouw op Ibiza. Geloof het of niet: vanwege familiebezoek. Mijn jongere broer woont hier al meer dan tien jaar –en geloof het of niet- hij heeft er een wijnwinkel, Vino y Co. Rood, wit en rosé lopen als een rode draad door ons beider leven. Ondanks het feit dat in Nederland de vakantieperiode afgesloten is, zijn wij beslist niet de enige landgenoten op het eiland.

Op het terras van Ses Boques, een piepklein visrestaurant in een baai, slechts bereikbaar via een ijzingwekkende afdaling over een weggetje van hotseknotskwaliteit, ontdek ik er vijf. De nestor van het gezelschap is gekleed in een roodoranje pantalon, draagt een lichtblauwe polo, heeft een peach truitje losjes om de schouders gedrapeerd en draagt instap Hugo Boss schoenen zonder sokken.

Hij heeft het hoogste woord. Over zijn Range Rover. Over zijn vrindje de topadvocaat die hij heeft geholpen om op Ibiza een huis te vinden. En tegen de jongere man tegenover hem: ‘Maar als je dan straks BN-er bent, dan blijf je ons toch wel gewoon groeten?’ Ik doe mijn best om hem nu al te herkennen, maar het vlezige gezicht en het blonde, sluike haar zeggen mij niets. Niet ondenkbaar dat hij eerdaags in Fort Boyard opduikt.

De oudere, gezette vrouw aan tafel, kan niet anders dan zijn echtgenote zijn. En waar haar kunstnagels veel te lang zijn, is haar roze katoenen jurkje daarentegen veel te kort. En dat is niet zo’n prettig gezicht als je zit te eten. Bovendien probeert zij over het stemgeluid van haar man heen te komen, waarbij humor haar gelukkig niet vreemd is: ‘Mijn personal trainer zegt dat als ik niet beter mijn best doe ik gespot wordt voor Free Willy III.’ Nu is dit allemaal nog tot daar aan toe, maar ze drinken de verkeerde wijn op deze plek.

Niet dat de eigenaar van het restaurant dat erg vindt. Zij hebben de duurste op de kaart besteld: Belondrade y Lurton, een op noest eiken opgevoede Rueda. Maar de kok van Ses Boques maakt daar de gerechten niet voor. Hij kookt puur, zo uit zee. Sardines van de grill, Paella met vis en schaal –en schelpdieren. Venusschelpen in hun eigen sap. Dorade uit de oven. Zeebaars in zout. En die houden niet van hout. Die hebben graag een albariño als tafelgenoot, het wit uit het Galicische Rías Baixas, dat graag tegen dit zeebanket aanschooiert. Voor € 25,00 staat bij Ses Boques een aantrekkelijke op de kaart, Mar de Frades 2010.

In de anderhalf kilo zware glanspapierverslaggeving van de Decanter World Wine Awards die ik bij wijze van vakantielectuur heb meegenomen, tref ik deze witte Spanjaard in de lijst van aanbevolen wijnen. Mar de Frades rinst, zindert, tintelt en verfrist.

Aan de andere kant van Ses Boques is inmiddels de laatste fles Belondrade y Lurton soldaat gemaakt, waarna deze met een doffe plons omgekeerd in de koeler wordt geplonsd. Zoals het hoort als je niet weet hoe het hoort.