Geprolongeerd

Een week geleden was Aleksej Koedrin na elf jaar van de ene dag op de andere geen minister van Financiën meer. Nadat president Medvedev op de partijconferentie van Verenigd Rusland bekend had gemaakt zijn voorganger Poetin als kandidaat voor de presidentsverkiezingen naar voren te schuiven en Poetin op zijn beurt zei dat hij na zijn verkiezingsoverwinning in maart Medvedev graag als premier wilde hebben, hield Koedrin, van wie bekend is dat hij Medvedev een nonvaleur vindt, het voor gezien. Ook omdat wordt gezegd dat hij zelf graag premier had willen worden.

Op een bijeenkomst van de Wereldbank zei hij dat hij niet onder Medvedev wilde dienen, omdat die onverantwoorde uitgaven op defensiegebied, ambtenarensalarissen en sociale uitkeringen heeft toegezegd. Het was een vreemd argument, omdat diezelfde uitgaven ook door premier Poetin waren goedgekeurd.

De volgende dag werd Koedrin door Medvedev vanwege die uitspraken ontslagen. Naar verluidt omdat Medvedev na zijn aangekondigde aftreden als president zoveel gezichtsverlies had geleden, dat Poetin, de opperregisseur van de Russische politiek, hem de gelegenheid wilde geven nog even president te spelen. Die ontslagaanzegging vond daarom plaats tijdens een bijeenkomst van een economische adviesraad, die uitgebreid op de staatsmedia werd verslagen.

Zelf had ik een sterk vermoeden dat beide heren een toneelstukje opvoerden, waarbij Koedrin zijn minachting voor Medvedev evenwel niet verborg, terwijl Medvedev ongeïnteresseerd zijn tekst van de autocue leek op te lezen, waarbij hij met zijn gedachten heel ergens anders was.

En vandaag werd het klapstuk van deze Swiebertje-aflevering gepresenteerd: op een bijeenkomst met westerse investeerders deelde Poetin mee dat Koedrin gewoon deel blijft uitmaken van zijn kabinet. De ex-minister is vanwege zijn vakmanschap tenslotte onmisbaar en is ook een goede vriend van de huidige premier, zoals Poetin ook nog even meldde. En nu komt het: president Medvedev was het geheel met Poetins besluit eens.

Op zo’n moment vraag je je toch echt af  wie wie nu in de maling neemt. Ook kun je een conclusie vellen: er is er in Rusland maar één die alles beslist en diegene stoort zich aan niemand.