Een dagje leraar light

Gisteren was het de Dag van de Leraar, een dag waarop het leraarschap vierentwintig uur lang wordt bejubeld. Een goede vriend van mij is leraar. Helaas was de hele klas niet onmiddellijk met tranen in hun ogen op hun tafels gaan staan, noch was er een close harmonykoor op het schoolplein dat het principe ‘kennisoverdracht’ bezong. Wel was er taart – waar iedereen behoorlijk enthousiast over was.

Zelf ben ik heel even leraar geweest, voor een dag, bij een schrijfworkshop. Zorgvuldig had ik van tevoren een theoriegedeelte voorbereid, allerlei opdrachten verzameld en huiswerk ‘dat moest inspireren’ bedacht. De workshop zou twee uur duren. De groep ging zitten in een kring, ik schraapte mijn keel en begon te vertellen. Tien minuten later was ik door al mijn lesmateriaal heen. Zenuwachtig bladerde ik door mijn aantekeningen, terwijl ik haastig probeerde te verzinnen hoe ik in godsnaam de resterende honderdtien minuten zou gaan vullen. Uiteindelijk heb ik opdrachten gegeven als: ‘verzin een hoofdpersoon, geef hem gedetailleerde uiterlijke kenmerken, vertel over zijn jeugd – minstens tot en met twaalf jaar –, zeg iets over z’n trauma’s en verlangens, schets zijn leefomgeving en laat daarna weten op welke gruwelijke manier hij samenspant met een buitenaardse soort om de mensheid te verdelgen.’

Met dit soort tekstboekopdrachten van de Creative Writing Major op Berkeley waren we tenminste weer twintig minuten verder – waarin ik weer een ander aspect van het docentschap leerde kennen: het befaamde ‘wat moet je doen als iedereen geconcentreerd aan het werk is en je dus alleen maar kan toekijken (wat een beetje griezelig overkomt) of misschien Plants vs Zombies op je telefoon kan gaan spelen (maar dat staat zo onbeleefd)’.

Nu is een docent van een schrijfworkshop nog een soort leraar light: iedereen gaat er vrijwillig heen, iedereen wil graag iets leren en de deelnemers zullen niet zo snel een vliegtuigje van mijn handouts vouwen en deze met opvallende precisie in mijn oog mikken / GHB in mijn koffie doen / mijn hoofd op een pornoster photoshoppen en online zetten.

Leraar op een middelbare school kan echter een stuk lastiger zijn. De vriend vertelt over verplichte bijscholingscursussen met titels als ‘didactische bekwaamheid in een alsmaar veranderende educatieve context’. Over eindexamenleerlingen die zich het hele jaar slechts bekwamen in het tekenen van hun eigen naam in graffitiletters, maar dan kwaad worden als blijkt dat ze dan ook niet verder komen dan hun naam bij het schrijven van hun eindexamen-samenvatting. En over huiswerksmoesjes als ‘ik heb last van mijn pre-PMS’, ‘FIFA 2012 is gisteren uitgekomen, dus dat moest ik de hele nacht testen’ & ‘ik weet geen smoesje, maar hier heeft u het telefoonnummer van mijn zus’.

Daarbij word je er ook nog altijd van beticht naar oude koffie en eiersalade te ruiken – waarschijnlijk ook als je dat nooit aanraakt.

Zelfs een stuk taart op de resterende driehonderdvijfenzestig dagen zou niet voldoende zijn.

Renske de Greef