Vrij schieten op een 'goedwillend mens'

Op socialisten, sluit de rijen! PvdA-leider Job Cohen en partijvoorzitter Lilianne Ploumen begroeven volgens Teletekst pas na het late NOS-Journaal in een persoonlijk gesprek de strijdbijl, nadat de rest van de partijtop de hele dag in alle toonaarden had ontkend dat er sprake was van een conflict. De Kamerfractie, Cohen incluis, kon zich namelijk best vinden in Ploumens kritiek.

Het schimmenspel beheerste de televisie van gisteren. Kustaw Bessems van De Pers vatte op Twitter de stemming adequaat samen: „Groot probleem Cohen: media hunkeren massaal naar (discussie over) vertrek. Als hij ze niks anders te doen geeft, gaat ie Agnes Kant achterna.”

Aan de ene kant was het inderdaad vrij schieten. PowNews vroeg suggestief aan sportjournalisten Barbara Barend en Wilfred Genee wat doorgaans de volgende stap is wanneer het bestuur van een voetbalclub zegt dat de positie van de trainer niet ter discussie staat.

Vlak daarvoor bood Filemon Wesselink in De week van Filemon (BNN) Cohen een vergiftigde fruitmand aan. Overigens werd die scène opgenomen voordat Ploumen met haar kritiek op Cohens onzichtbaarheid naar buiten kwam.

Ook de analyse van de in zulke omstandigheden onvermijdelijke Bram Peper in EenVandaag (AVRO) paste in deze categorie: „De patiënt is er ernstig aan toe. Ploumen doet een doorzichtig poging eigen falen te maskeren.”

Aan de andere kant staan de manhaftige interventies van de partijtop om in de diverse rubrieken de kritiek een beetje te onderschrijven om zo duidelijk te maken dat er niets aan de hand is.

Opvallend was dat Cohen noch Ploumen zelf die taak op zich nam. De zogeheten ‘woordvoeringslijn’ vaardigde Ronald Plasterk naar Nieuwsuur af en Nebahat Albayrak naar Pauw & Witteman. Jetta Klijnsma was voor De wereld draait door bedacht, want daar doet ze het altijd heel goed. Maar de redactie verwachtte terecht meer heil van Myrthe Hilkens, die tijdens Albayraks zwangerschapsverlof haar Kamerzetel innam en nu de eerste kandidaat is om een vertrekkende PvdA’er op te volgen.

Het zal niet om die (overigens onvermeld gebleven) reden zijn dat Hilkens het beste en meest genuanceerde kritische verhaal had. Ze vond het moeilijk een „beschaafd, aimabel en goedwillend mens” als Job Cohen te kritiseren om de cynische reden dat deze tijd om andere eigenschappen vraagt. Maar ze miste de oprechte verontwaardiging in zijn optreden. Emile Roemer (SP) heeft niets te verliezen en kan dus vrijuit roepen, tegen bijvoorbeeld Europa.

Dus zal de PvdA met of zonder Cohen wel moeten gaan kiezen voor dezelfde toon, helaas.