Tijd raast te snel om betrokken te raken

scene uit de film One Day (2011) FOTO: Benelux Film

One Day. Regie: Lone Scherfig. Met: Anne Hathaway, Jim Sturgess, Rafe Spall, Romola Garai. In: 50 bioscopen. **

23 jaar racen voorbij in One Day, de verfilming van David Nicholls’ gelijknamige, populaire boek. Het laat de (vriendschappelijke) relatie zien tussen de uit een gegoed milieu afkomstige, knappe, maar wat oppervlakkige Dexter en de serieuze Emma, een bebrild, sociaal onhandig meisje uit een arbeidersmilieu met intellectuele aspiraties.

Opposites attract. Niet voor niets heeft losbol Dexter een tatoeage met het yin-en-yangsymbool: hun relatie in een notendop. Samen sterk. Zoiets. Daarbij draait het, als in When Harry Met Sally (1989), om de vraag of de twee door de decennia beste vrienden blijven, of dat er meer inzit. De gimmick van boek en film is dat, van die 23 jaar die het verhaal omspant, alleen de gebeurtenissen op 15 juli worden verteld. Van het afstuderen van Emma en Dexter in 1988 tot – nou, laten we dat niet verklappen. Een structuur die weer geleend is van Same Time, Next Year (1978).

Omdat de scènes in een zucht voorbij zijn, krijgen ze nauwelijks gewicht. Door de snelle opeenvolging van vignetjes uit hun leven is het ook moeilijk betrokken te raken bij Emma en Dexter. We zien haar- en kledingstijlen voorbijflitsen, dieper gaat het niet. De stuitende oppervlakkigheid van de commerciële televisieshows waar Dexter werkt, wordt aangestipt, waarna de mobiele telefoon alweer wordt geïntroduceerd. En zo raast het door.

André Waardenburg