nieuw op dvd

Pareltjes

Life is BeautifulRegie: Mark de Cloe en Jeroen Berkvens ****

Wel genomineerd voor een Gouden Kalf waren ze vorige week op het Nederlands Film Festival, helaas wonnen ze er geen: de 30 filmpjes die regisseurs Mark de Cloe en Jeroen Berkvens maakten gebaseerd op de Adagia van Erasmus, een serie wijsheden, uitspraken en spreekwoorden. Ze hadden er misschien wel 30 moeten winnen, dat was nog eens een stunt geweest, en bovendien zijn het stuk voor stuk pareltjes. De Cloe maakte eerder het door Berkvens geproduceerde Boy Meets Girl Stories (2005), een vergelijkbare serie korte films over de liefde die iedereen die daarna nog iets over liefde en verliefdheid te berde wilde brengen de mond wist te snoeren. De Cloe is een enorme lyricus, maar indrukwekkend is bijvoorbeeld ook de monoloog die hij samen met acteur Matthijs van de Sande Bakhuyzen schreef, waarin een jonge man een telefoongesprek voert met zijn overleden vader. Zo’n korte film mag ook wel meteen een Gouden Kalf voor Beste Speelfilm winnen. De grootste ontdekking van deze dvd is evenwel documentairemaker Jeroen Berkvens als beelddichter. Hij maakte kleine portretjes van alledaagsheid, van een man van de gevonden voorwerpen op Schiphol en de reizen van een rode koffer. Of hij filmde een schilderwonderkind onder het motto Een poëet wordt geboren, niet gemaakt. Dat geldt voor hemzelf wel het meest.

Dana Linssen

Sadist

The World of Lars von TrierRegie: Lars von Trier. 10 dvd’s

****

Het is geen groot geheim dat Lars von Trier best een enge man is. Een sadist. Al bekeerde hij zich, om zijn familie te stangen, ooit tot het katholicisme, zijn ziel is doordrenkt van hetzelfde radicale protestantisme dat zich bij zijn ouders vertaalde in onsentimenteel communistisch naaktlopen.

Het moge bekend zijn dat protestanten als Von Trier het motto van de bodybuilders onderschrijven: no pain, no gain. Geen groei zonder lijden. Bij een Lars von Trier-film lijdt iedereen wel een beetje: regisseur, acteurs, publiek. Wat veel interessants, en ook meesterwerken oplevert. Geen wonder dat Von Trier in mei door paniek bevangen leek in Cannes: de opname van zijn film Melancholia was fijn geweest, de film was fijn, de critici reageerden fijn. Enfin, we weten hoe Von Trier alsnog van fijn pijn maakte.

Moeten we blij zijn met deze Lars von Trier-box, bestaande uit tien meesterwerken voor zo’n 55 euro? Ja en nee; iets van zijn sadisme sijpelt in deze uitgave door. Waarom is dit niet compact verpakt, maar in een kolossale gestreepte doos? Waarom ontbreken zijn drie eerste, reuze interessante speelfilms, de Europacyclus? Waarom Dear Wendy, waarvoor hij slechts het script schreef, en niet The Idiots? En waarom een leeg hoesje van Melancholia, nu in de bioscoop? Sturen ze die film soms na? Vragen, vragen. Fijn, zoveel Von Trier, maar ook wat vreemd.

Coen van Zwol