Al die opwinding werkt averechts

opinext@nrc.nl

Nasrdin Dchar is één klap een held na zijn speech voor het gewonnen Gouden Kalf. Niet omdat hij een goede acteur is – wat ongetwijfeld klopt – of bevlogen aanraadt vooral je dromen te volgen, maar vanwege zijn maatschappelijke statement: „Ik ben Nederlander, ben trots op mijn Marokkaans bloed en ik heb een fokking Kalf gewonnen.”

Nu lijkt Nasrdin Dchar me een aardige, oprechte en enthousiaste jongen en gaf de aanblik van zijn trotse ouders mij ook kippenvel, maar ik vind al die opwinding overdreven en vervelend politiek correct: uit de reacties spreekt de houding van ‘wij vinden jou wel heel aardig, jij Marokkaanse jongen, ook al vinden al die andere mensen, die boef van ’n Wilders en z’n vriendjes, jouw soort stom, 1.000 maal sorry daarvoor’. Dit wij-staan-aan-de-goede-kant helpt bovendien de Nederlandse Marokkanen niet, maar polariseert verder.

Tweede Kamerlid Tofik Dibi, van Marokkaanse afkomst, zei het gisteren in De Wereld Draait Door: het benadrukken van allochtone afkomst zou niet meer moeten, is niet meer nodig, het is eigenlijk een oude discussie. In de media en in de Kamer wordt dat debat nog wel gevoerd, maar daarbuiten zijn met name jongeren allang verder.

De reacties zijn onbedoeld koren op de molen van diezelfde Wilders. Het voortdurend benadrukken van iemands afkomst is zijn thema, zijn liedje, en hieraan meedoen maakt de groef alleen maar dieper. Zoals Haagse politici die het oneens zijn met Wilders het ook eens zouden moeten proberen: reageer niet op zijn uitspraken, doe niet mee aan zijn thema’s, maar kies je eigen lied en stap uit die oude groef.

Mark Schalekamp

Schrijver en oprichter van Robin Good, bureau voor maatschappelijk betrokken ondernemen.

    • Bureau voor Maatschappelijk Betrokken Ondernemen
    • Oprichter van Robin Good
    • Mark Schalekamp Schrijver