Theatrale dans over de verwarring van een ouder wordend brein

Nederlands Dans Theater, Signature. Gezien: 29/9, Den Haag. Herh. t/m 13/10. www.ndt.nl ****

Misschien is het toeval, maar het eerste programma van het Nederlands Dans Theater onder verantwoordelijkheid van de nieuwe artistiek leider Paul Lightfoot bestaat uit werken van drie (oud-)artistiek leiders van het gezelschap: Jirí Kylián, Hans van Manen en Lightfoot met zijn artistieke partner Sol León.

Drie generaties, drie karakteristieke handschriften en drie stukken die een belangrijk moment markeren.

Tiger Lily betekende in 1994 het definitieve einde van Kyliáns neo-romantische, lyrische stijl, met Fantasia (1993) refereert Van Manen aan het ballet waarmee hij zijn klassieke periode inging (Adagio Hammerklavier uit 1973). En Skipping over damaged area markeert, zoals gezegd, Lightfoots nieuwe rol binnen NDT.

Skipping... is een sterk theatraal werk over de verwarring van het ouder wordende brein. Medhi Walerski probeert rusteloos vat te krijgen op zijn herinneringen en de wereld om hem heen. Hij richt zijn, soms samenhangende, dan weer zwalkende teksten tot een onbeweeglijke vrouw in rood mantelpakje die, langzaam van links naar rechts glijdend, het leven lijkt te vertegenwoordigen.

Achter Walerski vertolken zes dansers kwajongenspret en liefdesgeschiedenissen, terwijl de hoog gehakte Anna Herrmann als een zwarte doodsfiguur rondwaart.

Alles schuift in Walerski’s geest, inclusief de wanden van de toneelruimte, die soms onverhoeds zakken en stijgen. Terwijl de rode vrouw onder een zwarte doek verdwijnt, klaart ten slotte de wolkenhemel op die de vloer bedekt: de aarde verandert in een strakblauw zwerk – of graf.

Walerski en Herrmann vinden elkaar in een zoete omhelzing. Mooi.