Premières zijn vooral voor horken

Nee, sorry, lieve mensen van de Efteling, ik kom niet naar de filmpremière van The Three Musketeers in 3D. Ik begrijp dat jullie afgelopen week tv keken en dachten; oh ja, die kan ook nog op het lijstje. Niks mis met die gedachte, jullie doen ook maar je werk.

Het publiek op een première bestaat meestal maar voor een klein gedeelte uit mensen die echt met het creatieve product of de makers verbonden zijn. Een groot deel van het publiek wordt uitgenodigd als lokeend voor allerlei media. Of dacht iemand dat ik in mijn vrije tijd op een paard spring om samen met Portos en Aramis de sluwe kardinaal Richelieu te bestrijden?

Aan de uitnodiging zitten allerlei onuitgesproken deals vast. Allereerst word je geacht over een rode loper naar binnen te lopen. Dat is niet de snelste manier om binnen te komen, maar wel de snelste manier om kranten, tijdschriften en tv-programma’s van vulling te voorzien.

Als je echt beroemd of belangrijk bent voor de film/het theaterstuk kom je op eigen gelegenheid naar de première, maar stap je om de hoek van de bioscoop/het theater in een limousine. Die brengt je dan naar de rode loper en rijdt weer terug om verse Belangrijke Bekende Nederlanders op te halen.

Van de rode loper-loper wordt verwacht dat hij alle details van het loopje goed overdacht heeft, de première is ook een prima gelegenheid jezelf te promoten. Dus niet alleen nonchalant doch zelfverzekerd stappen, in de juiste kleren, met de officiële partner en een geschikte glimlach. Je moet ook een goede quote paraat hebben. Er worden er maar een paar uitgezonden of gepubliceerd, hopen op een briljante ingeving is veel te link. Je bedenkt hem van tevoren of laat hem bedenken.

De echt ervaren lopers weten dat ze tijdens hun intocht een heleboel fotografen hebben opgescheept met hun achterhoofd. Zij veinzen dus een vriendin te zien aan het begin van de loper, lopen zwaaiend terug en corrigeren tijdens Intocht part II de mislukte foto’s.

Eenmaal binnen op het premièrefeestje moet je accepteren dat je geen gast bent, maar kanonnenvoer voor fotografen. Daar kwam ik pas achter op een première van een toneelstuk. Ik was in gesprek en verzocht een fotograaf om te stoppen met erdoorheen flitsen:

„Wat denk jij wel? Moet je maar niet naar een première komen.”

„Mijn vriend Cees is trots op zijn rol en wilde graag dat ik hier ben.”

„Jij wil gewoon gratis een toneelstuk zien.”

„Nee, ik wil dat jij gewoon luistert als ik je beschaafd iets vraag.”

„Als jij anoniem naar toneel wil, moet je gewoon een kaartje kopen op een doordeweekse dag.”

Premières zijn dus vooral bijeenkomsten van horken met een fototoestel en mensen die zichzelf promoten. Daardoor heen lopen trotse makers en ontroerde familieleden die terecht feestvieren. Ik ga dus niet, naar die première op 12 oktober. Voor wie wel gaat: ‘Sinds mijn achtste ben ik al fan van de Three Musketeers: 3D voor allen, allen voor 3D!’ Deze inkopper mag je voor € 17,50 onbeperkt gebruiken, van het geld kan ik weer eens naar het theater.

Raoul Heertje

Raoul Heertje is comedian en schrijft over mechanismen in de media.