Markwerking

Het is fijn om VVD’er te zijn dezer dagen. De eerste liberale premier sinds de Eerste Wereldoorlog grijnst en grolt ons door de crisis, de fractie staat als één Stef Blok achter haar leider – en terwijl CDA en PvdA al toonmatigend richting afgrond glijden, blijft de VVD onverstoord de grootste in de peilingen.

Dat succes is natuurlijk te danken aan het feit dat de VVD als enige haar verkiezingsbeloftes keihard waarmaakt. Oké, van de 40 miljard aan bezuinigingen bleven er 18 over, de lastenverlichting werd een lastenverzwaring, de 400.000 banen erbij werden 8.000 werklozen erbij, de staatsschuld bleef groeien zonder te snoeien en in plaats van 3.500 extra agenten in de Hollandse straten werden er 50 naar Kunduz gestuurd en 500 omgeschoold tot animal cops.

Maar toch.

Ik bedoel: kijk alleen al hoe de VVD die gehate regeldrift te lijf gaat. Weg met de zoveel-kilometerzones naast een dichte spitsstrook: in Nederland mag je gewoon 130! Op negen trajecten. Tussen 19.00 en 6.00. Tenzij het mistig is. Of de matrix anders aangeeft.

Wel zo duidelijk.

Of neem het rookverbod. Geen betutteling meer, zwoer de VVD – en voegde daad bij woord. Er mag weer gerookt worden in cafés! Kleiner dan 70 vierkante meter. Zonder bediening. Mits de eigenaar het goed vindt.

Glashelder.

Ja, het is goed toeven in VVD-land – helemaal voor de hardwerkende Nederlander. Nou ja, tenzij je kinderen hebt, want de opvang wordt fors duurder. Of als je een tweede studie wilt doen – maar dat is toch geen werken. Op zondag bijverdienen zit er ook nog steeds niet in, want dan slaapt God uit. En God moet de coalitie wel blijven gedogen.

Maar niettemin.

De immigratiestroom wordt tenminste fors beperkt. Zoals beloofd. Of, nou ja, beperkt. Niet beperkt, eerder, hoe zeg je dat? Ze blijft gewoon gelijk. Maar we doen alsof. Dat heet Markwerking: door de onzichtbare hand van de premier ontstaat er vanzelf een magisch evenwicht tussen de beloftes die je doet en de beloftes die je nakomt. Daar is de hele filosofie van de Volkspartij voor Vrijheid en Demagogie op gebaseerd.

Rob Wijnberg

    • Rob Wijnberg