Faithfull is niet moegestreden

Marianne Faithfull, 2/10 Paradiso Amsterdam. Herh. 7/10 Orpheus Apeldoorn, 8/19 Theater Heerlen, 10/10 Nieuwe Luxor Rotterdam. ***

„Dit lied schreef ik met een gozer met wie ik omging.”

Marianne Faithfull kan heel onnadrukkelijk zeggen hoe ze Sister Morphine componeerde met een vriendje van vroeger. Mick Jagger, weet het publiek, net zoals de „schurken” achter As tears go by kunnen worden geïdentificeerd als Jagger & Richards. Faithfulls verleden is onlosmakelijk verbonden met dat van de Rolling Stones. De bijbehorende liedjes zingt ze met trots, omdat ze haar toebehoren.

Zij was de aristocratische vrouw van Hongaars-Britse afkomst die Mick Jagger boeken liet lezen en die de Stones boven het domein van simpele bluesteksten uittilde. Haar relatie met Jagger was tabloid-nieuws, Bob Dylan dong naar haar gunsten en Faithfull werd het swingende sixties-meisje dat als eerste ‘fuck’ zei in een film en dat de vrijgevochten seksuele moraal van een tijdperk belichaamde in een nauwe bodysuit.

Het siert Faithfull (64) dat ze het niet laat bij die wapenfeiten. Ze componeerde songs met Beck en Nick Cave en zingt op haar laatste album Horses and High Heels zowel oude als nieuwe popklassiekers.

Als grande dame van de popmuziek hoeft ze geen valse schijn op te houden. Haar optreden in een vol en laaiend Paradiso was een beetje krakkemikkig, met teksten die ze van een muziekstandaard oplas en nummers die over moesten omdat het tempo haar niet beviel.

Na een periode als vertolkster van het ‘klassieke’ materiaal van Brecht en Weill is Faithfull terug bij de hedendaagse popmuziek. Haar stem is roestig en doorleefd. Als ze Working class hero van John Lennon zingt, is het ontdaan van de ironie die de auteur eraan verbond. In That’s how every empire falls koppelt ze haar levenservaring aan de economische neergang van Amerika en in Why did we have to part zingt ze met schrijnende directheid over haar grote liefde die er met een jong ding vandoor ging.

Moegestreden is ze allerminst.