Don't ask, don't tell

Het Don’t ask, don’t tell-beleid (DADT) beleid wordt in het Amerikaanse leger afgeschaft. DADT werd in 1993 door President Clinton ingevoerd als compromismaatregel: vanaf toen konden homo’s in het leger dienen, maar ze mochten niet uit de kast komen op straffe van ontslag. Ze mochten dus niets zeggen en er zou hen niets worden gevraagd.

Het doel van DADT was om de onderlinge cohesie en goede relaties in het leger niet te verstoren. Want iemand die openlijk homo was, zou het de dienende hetero’s ongemakkelijk kunnen maken, waardoor er chaos zou kunnen uitbreken.

DADT komt voor in alle culturen. Zwijgen is goud. Een prikkelend voorbeeld komt uit een recent onderzoek dat aantoonde dat een op de zeven kinderen niet van de echtgenoot of partner van de moeder is, maar uit een andere, verzwegen relatie van haar. Ik schreef erover in mijn roman Bruid van de dood: een van mijn personages, Samia, raakt zwanger van een man terwijl ze getrouwd is met een ander. Ze meent dat het beter is net te doen alsof zij het kind draagt van haar echtgenoot. De waarheid zou grote chaos oproepen. Het gezin zou uit elkaar vallen. De gevolgen voor haar en de baby zouden desastreus zijn. Misschien wel de dood. De traditie gaat ver in DADT.

Zo ken ik een anekdote over een moslimman die zijn vrouw verstootte. Even later begeerde de man zijn inmiddels ex-echtgenote, die de woning nog niet had verlaten, en wilde gemeenschap met haar. De vrouw wist dat dit seks buiten het huwelijk zou betekenen en wilde deze hoofdzonde koste wat kost voorkomen. Ze stak daarom haar ex-man neer met een mes. Toen ze dit opbiechtte aan de plaatselijke imam, raadde die haar aan om alles te verzwijgen en te zeggen dat zijn dood een ongeluk was. Vertellen zou veel kwaad doen en bovendien zou niemand er diepgravend naar vragen.

Opgeruimd staat netjes? DADT heeft als doel de orde te bewaren. Maar ten koste van wie? Soldaten die homo zijn en niet uit de kast kwamen vertellen het nu na: niet alleen word je niet erkend, maar je verzwijgt je leven, je levenspartner, je verhalen. Een in het leger dienende homo vertelde twintig jaar lang zelfs niets over zijn geaardheid tegen zijn moeder, bang dat zij zich tegenover zijn collega’s misschien zou verspreken en hij zijn baan zou verliezen. Dat is het ergst: dat je in voortdurende angst leeft dat het uitkomt, want dan volgt de straf, de veroordeling.

Eigenlijk dient DADT niet eens de cohesie in een groep of de harmonie. Het dient het kinderlijk onvolwassen blijven van een groep die de realiteit niet onder ogen durft te zien.