Dchar is hit op YouTube dankzij fokking Kalf

Een vergelijking tussen de televisieverslagen van de uitreiking van de Gouden Kalveren op vrijdag (VPRO) en de Musical Awards op zondag (RTL 4) valt uit in het voordeel van de filmprijzen. De presentatie was dynamischer en helderder. Wat ook hielp was het dankwoord van Nasrdin Dchar voor de prijs die hem werd toegekend voor beste mannelijke hoofdrol, in de film Rabat.

Die kleine vier minuten van totale euforie staan in een traditie van historische Oscarmomenten, wanneer een Afro-Amerikaanse acteur een prijs opvat als een mijlpaal in de emancipatie van een bevolkingsgroep. Dchar, een 32-jarige voormalige bedrijfseconoom die al een tijdje door zijn collega-acteurs wordt waargenomen als groot talent, haalde eruit wat erin zat. Geëmotioneerd en onder een staande ovatie interpreteerde hij „deze fokking Kalf’’ als overwinning op de angst waarmee politici als Wilders en Verhagen Nederland zouden injecteren. Dchar zei trots te zijn dat hij een Nederlander met Marokkaans bloed in de aderen was, en een moslim.

De sociale media explodeerden van enthousiasme over deze tegenaanval. Het fragment is al meer dan 50.000 keer bekeken op YouTube en werd inmiddels ook Engels ondertiteld, om de wereld te laten delen in het gezicht van ‘het andere Nederland’. De sympathieke en intelligente Dchar heeft het in zich om het lang verwachte gezicht te worden van de succesvolle jonge Marokkaanse Nederlanders: een vacature waarop Kamerlid Tofik Dibi (GroenLinks) tot nu toe met wisselend succes solliciteerde.

Het moment kwam ook langs bij Pauw & Witteman (VARA), waar PVV’er Hero Brinkman ongemakkelijk zat ingeklemd tussen twee maatschappelijk geslaagde allochtonen, schrijfster Karin Amatmoekrim en rapper Ali B, een te gewiekste entertainer om zich aan politieke uitspraken te wagen. Het werd een van de beste afleveringen van dit seizoen tot nu toe.

Jeroen Pauw was zondag ook de eerste gast van de reprise van Kwestie van kiezen (RTL 4) – geen consumentenprogramma, maar een interviewformat dat hij eind jaren ’90 zelf presenteerde. De gast moet aan de lopende band een voorkeur uitspreken voor een van twee mensen, zaken of uitspraken.

Rick Nieman vervulde met glans de rol waar Pauw groot mee werd: charmant en quasi nonchalant de gast verleiden tot impertinente uitspraken, die hij beter voor zich had kunnen houden. Pauw ging vooral ver in het geven van antwoorden op vragen over zijn privéleven, over bindingsangst en het rotgezin waarin hij opgroeide. Dat hij op de avond van het overlijden van zijn moeder gewoon aan het werk ging zal hem lang achtervolgen, evenals de bekentenis dat het aantal vrouwen met wie hij een bed deelde wel eens boven de 200 zou kunnen uitstijgen. Het juiste antwoord zou geweest zijn dat zoiets niemand wat aangaat, maar dat hij wel hapte was een streep aan de balk voor zijn voormalige RTL-collega Rick Nieman.